یعنی چه
این کلمه یک فعل و ساختار عربی است که به معنای «او را میخوانید»، «صدا میزنیدش»، «از او درخواست میکنید» یا «او را دعوت میکنید» به کار میرود. حرف «ه» در پایان کلمه، ضمیر متصل مفعولی به معنای «او» است. این واژه معمولاً در متون اسلامی و ادبیات قرآنی برای اشاره به صدا زدن و درخواست کردن از یک شخص یا نیروی برتر (بهویژه خداوند) استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «تَدْعُونَهُ» (Tad'ūnahu) است که در آن حرف دال ساکن، عون با صدای کشیده و هاء در پایان به صورت مَضموم (یا با اشباع ضمه در قرائت) خوانده میشود.
در جدول
پاسخ این کلمه در جدول خود واژه «تدعونه» با ۶ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم قرآنی و نیایشی از عباراتی که نشاندهنده صدا زدن یا راز و نیاز با یک نیروی برتر است استفاده میشود.
به عربی
در خود زبان عربی، کلماتی مانند تنادونه (او را صدا میزنید) یا تطلبونه (از او درخواست میکنید) به عنوان هممعنی کاربرد دارند.
به فارسی
معادل مستقیم این عبارت در زبان فارسی «او را میخوانید»، «به درگاهش دعا میکنید» یا «از او یاری میجویید» است.
در قرآن
این واژه با همین ساختار دقیق در آیه ۶۳ سوره انعام آمده است: «قُلْ مَنْ يُنَجِّيكُمْ مِنْ ظُلُمَاتِ الْبَرِّ وَالْبَحْرِ تَدْعُونَهُ تَصَرُّعاً وَخُفْيَةً...» که به حالت اضطرار انسان در سختیها و روی آوردن فطری او به خداوند اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل تدعونه
واژه «تدعونه» یک فعل مضارع عربی همراه با ضمیر مفعولی است که ریشه در ثلاثی مجرد (د ع و) دارد. این کلمه در زبان و ادبیات فارسی، به واسطه کاربردهای فراوان در تفاسیر، متون دینی و فرهنگ قرآنی شناخته شده است و به معنای صدا زدن، خواندن یا طلب حاجت از کسی (عمدتاً خداوند) میباشد.
در فرهنگ اسلامی و عرفانی، این واژه یادآور مفاهیمی همچون توحید در دعا، تضرع و فطرت خداجوی انسان در لحظات سخت و ناامیدی از اسباب مادی است. نمونه بارز آن در قرآن کریم، به تصویر کشیدن انسانهایی است که در تاریکیهای خشکی و دریا، با ناله و در نهان، تنها او را میخوانند.