یعنی چه
دنیاپرستی به معنای شیفتگی و وابستگی افراطی به مال، جاه، جلال و شهوات دنیوی است، به گونهای که این تمایلات مادی مایه غفلت انسان از کمالات معنوی، اخلاق و سرانجام اخروی او شود.
تلفظ
این واژه از نظر فونتیک و ساختار آوایی به صورت [donyā-parasti] تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این واژه بر اساس تعداد حروف، «دنیا پرستی» (با احتساب فاصله یا به صورت پیوسته) یا مترادفهای آن است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، بیشتر از واژه Materialism برای بعد مادیگرایی و از Worldliness برای بعد دلبستگی به دنیا استفاده میشود.
به عربی
در متون و روایات عربی، رایجترین تعبیر برای این مفهوم، همان «حب الدنيا» است که ریشه بسیاری از خطاها شمرده میشود.
در قرآن
اگرچه خودِ ترکیب فارسی «دنیاپرستی» در قرآن نیست، اما مفاهیمی چون «إيثار الحياة الدنيا» (ترجیح زندگی دنیا در سوره اعلی آیه ۱۶) و «ارادة العاجلة» (خواستن مواهب زودگذر در سوره اسراء آیه ۱۸) صراحتاً این رویکرد را نکوهش کردهاند. همچنین در آیه ۲۰ سوره حدید، دنیا مایه فریب و سرگرمی خوانده شده است.
نماد چیست
دنیاپرستی در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی با نمادهایی چون «کرم ابریشم» (که هرچه بیشتر میتند، راه خروجش بستهتر میشود)، «آب شور دریا» (که هرچه تشنه از آن بنوشد، تشنهتر میشود) و شخصیت اسطورهای «قارون» به عنوان مظهر ثروتاندوزی افراطی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل دنیا پرستی
دنیاپرستی ترکیبی مرخم در زبان فارسی است که از واژه عربی «دنیا» (به معنی نزدیکتر یا پستتر) و مصدر فارسی «پرستیدن» شکل گرفته است. این اصطلاح در نظام اخلاقی و مذهبی بار معنایی منفی دارد و به حالتی اشاره میکند که در آن فرد مادیات، تجملات و لذتهای زودگذر را هدف نهایی خود قرار میدهد و از اصول معنوی و عاقبتاندیشی بازمیماند.
در فرهنگ اسلامی، این پدیده به شدت نکوهش شده و سرچشمه تمام خطاها و انحرافات انسانی قلمداد میشود؛ چرا که غرق شدن در مادیات، دیدگان بصیرت انسان را کور کرده و او را در حصاری از وابستگیهای فانی محبوس میسازد، درست مانند کرم ابریشم که با تنیدن تار به دور خود، موجبات نابودیاش را فراهم میآورد.