یعنی چه
معیّت در لغت به معنای همراهی، همبودی، رفاقت و با هم بودن است. این واژه نشاندهنده پیوند، حضور همزمان یا مشارکت دو یا چند چیز یا شخص در یک امر، مکان یا زمان خاص است و در ادبیات، فلسفه و عرفان کاربرد دارد.
تلفظ
این واژه به صورت مَعِیَّت (با تشدید روی حرف یاء) تلفظ میشود و مصدری جعلی یا صناعی در زبان عربی است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، واژه «معیت» دقیقاً ۴ حرف دارد و به عنوان معادل کلماتی چون همراهی، رفاقت و با هم بودن به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد، واژه معیت در زبان انگلیسی به معانی همراهی اجتماعی یا همزمانی و تقارن فلسفی ترجمه میشود.
به فارسی
برابرهای اصیل و دقیق فارسی برای این واژه شامل همراهی، همبودی، باهمبودگی، رفاقت و مشارکت هستند. متضادهای آن نیز واژههایی مانند جدایی، بی و تقدم و تأخر میباشند.
در قرآن
خود واژه معیّت در قرآن نیامده، اما ریشه آن «مَعَ» کاربرد وسیعی دارد. در علوم قرآنی، معیّت الهی به سه دسته تقسیم میشود: معیّت قیّومیه یا عام (همراهی علمی خدا با همه موجودات)، معیّت رحمانیّه یا خاص (پشتیبانی ویژه از مؤمنان و صابران) و معیّت قهر و عِتاب (احاطه خداوند بر مکر خائنان).
نماد چیست
واژه معیت یک مفهوم ذهنی، فلسفی و لغوی است؛ به همین دلیل در ادبیات سنتی، اسطورهها یا فرهنگ عامه نماد حیوانی یا مادی مشخصی برای آن تعریف نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل معیت
واژه معیّت ریشه در زبان عربی دارد و از حرف جر «مَعَ» به معنای «با» ساخته شده است. این کلمه در زبان فارسی به طور گسترده برای رساندن مفهوم همراهی، رفاقت، مشارکت و همبودی به کار میرود و کاربردهای دقیقی در متون ادبی، عرفانی و منطقی دارد.
در حوزه دین و معارف اسلامی، مفهوم معیّت اهمیت ویژهای دارد و به حضور، احاطه و همراهی خداوند با مخلوقات (به صورت عام) و با مؤمنان و صابران (به صورت خاص و حمایتی) اشاره میکند که تجلی آن در آیات متعددی از قرآن کریم با واژه «مَعَ» دیده میشود.