یعنی چه
این عبارت یک اصطلاح عامیانه و ساختاری اتّباعی است که در توصیف لباس و پارچه به معنی پرچین، مچاله، یا دامن طبقهطبقه و پر از چینخوردگی به کار میرود. همچنین در معنای محاورهای به فرایند بههم ریختن و دوباره جمع و جور کردن یا تا کردن و باز کردن سطوح اشاره دارد. در متلهای کودکانه نیز جنبه آهنگین دارد.
تلفظ
تلفظ عامیانه و روان این ترکیب به صورت «چِین وُ واچِین» است که واو عطف در آن به شکل ضمه (وُ) ادا میشود تا دو بخش کلمه را به صورت آهنگین به هم متصل کند.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این عبارت دقیقاً ۹ حرف دارد و به عنوان پاسخ برای طراحانی که به دنبال اصطلاحات عامیانه، کلمات اتّباعی یا توصیف لباسهای طبقهطبقه و پر از چین و شکن هستند، کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به اینکه هدف توصیف ظاهر یک لباس پر از چین باشد یا عمل باز و بسته کردن چینها، میتوان از معادلهای فوق استفاده کرد.
به ترکی
در زبان ترکی برای بیان حالت چیندار فراوان لباسها از اصطلاحات تکراری و برای مفهوم عملکردی آن از افعال ساختاری استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و دقیق فارسی این اصطلاح شامل واژگانی چون پرچین، چیندار، شکنجدار، مچاله و در بعد عملکردی شامل اصطلاح جمع و باز کردن یا بههمریختن و مرتب کردن است.
نماد چیست
این عبارت حامل نماد اسطورهای یا ملی خاصی نیست؛ اما در روانشناسی کلامی و عامیانه، نمادی از تغییر حالت مداوم میان آشفتگی و ساماندهی (نظم و بینظمی) یا کارهای ریز و درشت و رفتوآمدهای ذهنی و کاری است.
جمعبندی و توضیح کامل چین و واچین
عبارت «چین و واچین» یک ترکیب عامیانه، پویا و از نمونههای جذاب اصطلاحات اتّباعی (Reduplication) در زبان فارسی است. در این ساختار، واژهٔ نخست یعنی «چین» به معنای تا، چروک و شکن پارچه یا سطح است و واژهٔ دوم یعنی «واچین» (برآمده از پیشوند وا- به معنای باز کردن یا خلاف عمل) به عنوان تابع آهنگین روانه میدان میشود تا معنای فراوانی، پویایی و تکرار را به دوش بکشد. این کلمه از یک سو در توصیف لباسها و دامنهای پرچین و طبقهطبقه کاربرد دارد و از سوی دیگر در کلام محاورهای به معنای جمع و باز کردن یا بههم ریختن و دوباره چیدن وسایل به کار میرود.
این اصطلاح در متون کلاسیک دینی یا قرآن ریشهای ندارد و کاملاً برآمده از فرهنگ کوچه و بازار و حتی متلهای آهنگین کودکانه (مانند هاچین و واچین) است. در بازیهای جدولی نیز به عنوان یک ترکیب ۹ حرفی برای توصیف فشردگی، مچاله بودن یا پرشکن بودن اشیاء از آن یاد میشود که نشاندهنده فراز و فرود نظم در زندگی روزمره است.