یعنی چه
واژه بسار در زبان فارسی به چند شکل تعبیر میشود؛ در اصطلاح لغوی (ریشه عربی) جمع کلمه بُسر و به معنای هر چیز نو و تازه یا خرمای کال است. همچنین در فارسی کهن به عنوان مصدر مرخم از بساردن به معنی شخم زدن و آمادهسازی زمین کشاورزی به کار میرفته و در ادبیات عامیانه امروز نیز گاهی به عنوان تلفظ یا اشتباه املایی واژه بسیار شنیده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه بسار با تعداد ۴ حرف به عنوان پاسخ واژههایی نظیر خرمای کال، نو و تازه، یا عمل شخم زدن زمین شناخته میشود.
به انگلیسی
بسته به معنای مدنظر در جمله، میتوان از واژگان Fresh یا New برای معنای تازی و نویی، و از کلمه Plenteous در صورت همپوشانی با واژه بسیار استفاده کرد.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این کلمه شامل واژههای تازه، نو، شخمزنی، قلبهرانی و در وجه عامیانه فراوان و زیاد هستند.
در قرآن
خود کلمه بسار در متن قرآن کریم عیناً ذکر نشده است، اما ریشه ثلاثی مجرد همخانواده آن یعنی بَسَرَ و بُسور در سوره مدثر آیه ۲۲ (ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ) به معنی کراهت شدید و رو ترش کردن و چهره درهم کشیدن به کار رفته است.
نماد چیست
در آیینها، اسطورهها و فرهنگ عامه، نمادگرایی خاصی برای واژه بسار ثبت نشده است و این کلمه صرفاً کاربرد لغوی و معنایی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل بسار
واژه بسار از جمله کلماتی است که در زبان فارسی کاربرد مستقل و فراوانی ندارد و بیشتر در لغتنامههای کهن یا به عنوان ریشههای خاص مطرح میشود. این کلمه از یک سو در ریشه عربی به عنوان جمع بُسر به معنای چیزهای نو، تازه و خرمای نارس کاربرد دارد و از سوی دیگر در زبان فارسی کهن، مصدر مرخم از فعل بساردن به معنای شخم زدن زمین کشاورزی است.
علاوه بر این، در تعاملات روزمره و متون دیجیتال، این کلمه در بسیاری از مواقع یک اشتباه تایپی یا دگرگونی عامیانه از واژه پرکاربرد بسیار تلقی میشود. در کاربردهای قرآنی نیز اگرچه خود کلمه وجود ندارد، اما ریشه فعلی آن نشاندهنده حالت عبوس شدن و درهم کشیدن چهره است که وجه تسمیه کاملاً متفاوتی با معنای فارسی آن دارد.