یعنی چه
بدکار و شریر به فردی اطلاق میشود که نهتنها دست به اعمال زشت، مجرمانه و ناپسند میزند، بلکه دارای ذاتی بداندیش، آشوبگر و آسیبرسان است. این واژه ترکیبی از دو مفهوم بدکرداری عملی و شرارت درونی است.
تلفظ
واژهٔ «بدکار» با فتح باء و سکون دال، و واژهٔ «شریر» با فتح شین و کسره و تشدید راء (در اصل عربی) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف خواسته شده میتواند خودِ عبارت یا مترادفهای آن باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به میزان تاکید بر عمل (بدکاری) یا ذات (شرارت) از این واژهها استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژههای متعددی برای رساندن مفهوم بدکاری و شرارت وجود دارد که برخی صفت مشبهه و برخی اسم فاعل هستند.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این عبارت در زبان فارسی شامل واژگانی است که هم به رفتار زشت (بدفعل) و هم به ذات خراب (بدطینت) اشاره دارند.
جمعبندی و توضیح کامل بدکار و شریر
عبارت «بدکار و شریر» ترکیبی از دو واژه با ریشههای فارسی و عربی است که برای توصیف افرادی با رفتارها و نیات کاملاً منفی به کار میرود. «بدکار» واژهای مرکب و فارسی است که به جنبهٔ عملی رفتارهای زشت، ناپسند و مجرمانه اشاره دارد؛ در حالی که «شریر» ریشهای عربی داشته و صیغه مبالغه است که بیشتر بر ذات بد، آشوبگری و تمایل درونی فرد به آسیب رساندن و ستمگری دلالت میکند.
در متون کهن و ادبیات مکتوب فارسی، این مفاهیم همواره در تقابل مستقیم با صفات پسندیهای چون نیکوکاری، صلاح و خیرخواهی قرار گرفتهاند. فرهنگ عامه و اسطورهشناسی نیز برای تجسمبخشی به این واژگان از نمادهایی همچون دیو، ابلیس، مار و کژدم استفاده کرده است تا عمق زشتی و آسیبرسان بودن چنین افرادی را در ذهن مخاطب بازسازی کند.