یعنی چه
ترکیب «شرط و عهد» یک عطف بیانی یا ترکیب مترادف در زبان فارسی است که برای تأکید شدید بر روی یک پیمان، قرارداد محکم، یا التزام دوطرفه به کار میرود. این واژه به معنای پایبندی قطعی به یک قرارداد و قرار و مدار است که هر دو طرف خود را ملزم به اجرای آن میدانند.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ عربی تشکیل شده و به صورت «شَرط وَ عَهد» تلفظ میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی مانند پیمان، میثاق، قرارداد و تعهد به عنوان هممعنی کاربرد دارند، اما خود این ترکیب دقیقاً ۷ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن حقوقی یا عمومی، از عبارات فوق استفاده میشود.
به عربی
ریشه این واژگان عربی است و در متون عربی نیز به همین صورت یا ترکیبات مشابه به کار میرود.
در قرآن
خود ترکیب «شرط و عهد» به صورت یکجا و پیاپی در قرآن نیامده است، اما مفاهیم آنها به طور جداگانه بسیار برجسته است؛ مانند آیه ۱۷۷ سوره بقره که میفرماید: «...وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُوا...» (و آنان که چون عهد بندند، به عهد خود وفا میکنند). همچنین واژهٔ «اشراط» (جمع شرط) در آیه ۱۸ سوره محمد آمده و در فقه اسلامی نیز قاعدهٔ «المؤمنون عند شروطهم» بر آن استوار است.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ادبیات، نماد عهد و پیمان مواردی چون «حلقه»، «دست دادن» و در ادبیات کلاسیک نماد وفاداری به شرط و عهد «سیمرغ» یا «امضای سرخ و خونین» است.
جمعبندی و توضیح کامل شرط و عهد
ترکیب «شرط و عهد» یکی از عبارات تأکیدی و اصیل در زبان و ادبیات فارسی است که از کنار هم قرار گرفتن دو واژه با ریشه عربی تشکیل شده است. این اصطلاح برای بیان بالاترین سطح از پایبندی، قراردادهای دوطرفه و التزام اخلاقی یا حقوقی به یک موضوع استفاده میشود، به طوری که نقض آن گناهی بزرگ یا تخلفی آشکار به شمار میرود.
اگرچه این دو کلمه به صورت پیاپی در متن قرآن ذکر نشدهاند، اما هر کدام به تنهایی بار معنایی و فقهی سنگینی را در فرهنگ اسلامی و ایرانی به دوش میکشند. امروزه این اصطلاح هم در متون ادبی و هم در اسناد رسمی و حقوقی برای محکمکاری در توافقات به کار میرود.