معنی
واژه زقو در اصل یک مصدر عربی است که وارد فرهنگهای لغت فارسی شده و به معنی سر دادن صدایی بلند، ناگهانی و شدید است. این کلمه به طور خاص برای توصیف صدای حیواناتی مانند خروس و جغد یا فریاد و گریه بیامان کودک به کار میرود.
یعنی چه
وقتی در متون کهن از این واژه یا ریشههای آن استفاده میشود، مقصود ایجاد یک صوت شدید، بانگ یا فریادی است که مایه بیداری یا هشداری ناگهانی باشد.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
این واژه ریشه اصیل فارسی ندارد و یک مصدر معرب از فعل «زَقَا / يَزْقُو» در زبان عربی است که به فرهنگهای فارسی نظیر لغتنامه دهخدا راه یافته است.
در جدول
در طراحهای جدول کلمات متقاطع، اگر به عنوان راهنما واژهای ۳ حرفی برای صدای پرندگان کهن یا بانگ و صیحه خواسته شود، «زقو» پاسخ دقیق آن است.
به انگلیسی
جمعبندی و توضیح کامل زقو
واژه «زقو» یک مصدر وامگرفته از زبان عربی است که در متون کهن و لغتنامههای فارسی به معنی فریاد زدن، صیحه کشیدن و بانگ بلند پرندگان ثبت شده است. این کلمه به طور ویژه برای توصیف آواز بامدادی خروس یا صدای شبانه جغد و بوم نر به کار میرود و گاهی نیز به گریه و شیون شدید و ناگهانی کودک اطلاق میشود.
این کلمه در زبان فارسی معیار و گفتار روزمره امروز کاربرد زندهای ندارد و بیشتر به عنوان یک واژه تخصصی ادبی یا گزینهای در جدولهای کلمات متقاطع شناخته میشود. لازم به ذکر است که این کلمه در قرآن کریم نیامده و نباید آن را با واژه «زقوم» که از ریشه دیگری است اشتباه گرفت؛ هرچند مشتقات همخانواده آن در متون بلیغی همچون نهجالبلاغه برای توصیف صدای پرندگان دیده میشود.