یعنی چه
لُعاعه در لغت به معنای گیاه تازه رسته، نرم و کمعمقی است که چهارپایان به راحتی آن را میچرند. همچنین به یک جرعه از شراب یا نوشیدنی و گیاه کاسنی نیز اطلاق میشود. در مفهوم کنایی و استعاری، این واژه اشاره به مال ناچیز، بیارزش و کالای زودگذر این جهان دارد، چرا که مانند یک گیاه نازک به سرعت خشک شده و از بین میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت لُعَاعَه (با ضمه روی حرف لام و فتح روی حرف عین اول) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ به سؤالاتی نظیر «گیاه تازه رسته»، «مال ناچیز دنیا» یا «کالای زودگذر» کلمه ۵ حرفی «لعاعه» است.
به عربی
این واژه ریشه خالص عربی دارد و از ماده (ل ع ع) یا (لعّ) به معنی گیاه نرم و نازک گرفته شده است و در زبان عربی نیز دقیقاً به همین معنای لغوی و کنایی به کار میرود.
به فارسی
برابرهای فارسی این واژه در متون کهن شامل تعابیری چون متاع ناچیز، کالای زودگذر، مال اندک، خاشاک خشکشده و گیاه تازه رسته است.
در قرآن
واژه «لعاعه» عیناً در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما مفاهیم همراستا با آن مانند «مَتَاعُ الْحَیَاةِ الدُّنْیَا» (کالای ناچیز زندگی دنیا) یا «حُطَام» (خاشاک خشکشده) بارها برای توصیف ناپایداری دنیا استفاده شده است. شهرت اصلی این کلمه از خطبه پیامبر اسلام (ص) پس از جنگ حنین نشأت میگیرد که خطاب به انصار از این واژه برای اشاره به متاع ناچیز دنیا استفاده فرمودند.
نماد چیست
این کلمه در ادبیات و فرهنگ اسلامی نماد و استعارهای از بیوفایی، ناپایداری، زودگذر بودن و فانی بودن جلوههای مادی و داراییهای دنیوی است.
جمعبندی و توضیح کامل لعاعه
واژه لُعاعه یکی از کلمات اصیل و ظریف عربی وارد شده به زبان فارسی است که در لغتنامههای معتبری چون دهخدا به گیاه تازه رسته و نازک معنا شده است. این واژه به دلیل ویژگی ظرافت و سرعت خشک شدن این نوع گیاهان، به عنوان یک کنایه و استعاره عمیق در ادبیات اسلامی برای توصیف مال اندک و ناچیز دنیا به کار میرود.
شهرت و اهمیت این واژه بیش از هر چیز به خطبه معروف پیامبر اکرم (ص) پس از غزوه حنین بازمیگردد که داراییهای مادی دنیوی را به لعاعه تشبیه کردند تا گذرا بودن آن را گوشزد کنند. بنابراین، این کلمه پنجحرفی همواره حامل پیام اخلاقی پیرامون فانی بودن دنیا و بیارزشی مادیات در برابر معنویات است.