یعنی چه
بر اساس روایات و تفاسیر اسلامی، نام همسر حضرت لوط «والِهَه» (یا واهله) است. واژه والهة در لغت از ریشه «وله» به معنی زن سرگردان، شیدا و اندوهگین است. او به دلیل همراهی با قوم گناهکار لوط و افشای اسرار خانه پیامبر خدا، مشمول عذاب الهی شد و نابود گردید.
تلفظ
نام واژه «والهه» به صورت [valehe] تلفظ میشود که اسم فاعل از ریشه «و-ل-ه» است. در متن قرآن کریم از او با عنوان عربی «امْرَأَتَ لُوطٍ» یاد شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت بر اساس تعداد حروف خواستهشده میتواند خودِ عبارت ۱۴ حرفی «نام همسر حضرت لوط» یا نام خاص او یعنی «والهه» (۵ حرف) و «امرأت لوط» (۹ حرف) باشد.
به انگلیسی
در ادبیات انگلیسی و عهد عتیق (تورات)، نام خاصی برای او ذکر نشده و صرفاً از اصطلاح Lot's wife برای اشاره به او استفاده میشود.
به فارسی
در برگردانهای فارسی قرآن و متون تاریخی، از این شخصیت با عناوین «زن لوط» یا «همسر حضرت لوط» یاد میشود و در فرهنگ لغات اسلامی معادل نام روایی او یعنی والهه را «شیفته و سرگردان» آوردهاند.
در قرآن
داستان همسر حضرت لوط ۷ بار در قرآن تکرار شده است. در آیه ۱۰ سوره تحریم، خداوند او و همسر نوح را به عنوان الگوی کافران معرفی میکند که به همسران صالح خود خیانت کردند (جاسوسی برای قوم گناهکار). همچنین در آیاتی دیگر مانند آیه ۱۷۱ سوره شعراء با صفت «عَجوزاً فِي الغابِرينَ» (پیرزنی در میان باقیماندگان در عذاب) توصیف شده است.
نماد چیست
همسر حضرت لوط در فرهنگ اسلامی نماد کفر، نفاق، جاسوسی و بیاثر بودن پیوند خانوادگی با پیامبران در صورت نداشتن ایمان شخصی است. در فرهنگ غربی و کتاب مقدس، او به دلیل پشت سر را نگاه کردن هنگام فرار و تبدیل شدن به مجسمه، نماد دلبستگی به گناه و نادیده گرفتن هشدار الهی (ستون نمک) است.
جمعبندی و توضیح کامل نام همسر حضرت لوط
همسر حضرت لوط از شخصیتهای عبرتآموز در تاریخ ادیان است که نام او در متن قرآن مستقیماً ذکر نشده، اما در روایات اسلامی با نام «والهه» یا «واهله» معرفی شده است. داستان زندگی او نشاندهنده این اصل قرآنی است که پیوند خانوادگی و زوجیت با پیامبران بزرگ الهی، بدون داشتن ایمان واقعی و عمل صالح، هیچگونه نجات و مصونیتی برای فرد در برابر عذاب الهی ایجاد نمیکند.
بر اساس آیات سوره تحریم، خطای بزرگ او خیانت عقیدتی و نفاق بود؛ چرا که در خانه پیامبر خدا زندگی میکرد اما اسرار خانه و مهمانان حضرت لوط را به قوم تبهکار و گناهکار گزارش میداد. در نهایت، او هنگام نزول بلا به دلیل دلبستگی به قوم خود، نافرمانی کرد و همراه با آنان نابود شد.
در فرهنگهای مختلف، سرنوشت او به یک نماد تبدیل شده است؛ در ادبیات قرآنی مَثَلِ کافران و جاسوسان عقیدتی است و در ادبیات غربی و عهد عتیق، به دلیل تبدیل شدن به ستونی از نمک، نمادی از عبرت، برگشتن به سمت گناه و بیتوجهی به هشدارهای آسمانی به شمار میرود.