یعنی چه
این ترکیب از حرف جر «ب» به معنای به سبب یا به واسطه و واژه «الخروج» تشکیل شده است و معمولاً در متون فقهی، حقوقی و فلسفی برای بیان سببیّتِ ناشی از یک خروج به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت «بِالخُروج» است که در آن «بِ» کسره و «خُروج» با ضمه بر روی حرف خ و کشش بر روی واو تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات، «بالخروج» به عنوان یک واژه هفتحرفی برای اشاره به مفهوم خروج یا بیرونروی استفاده میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این عبارت بسته به سیاق متن، بیشتر بر مفاهیمِ خروجِ فیزیکی یا انتزاعی تأکید دارند.
به عربی
این واژه ریشهای کاملاً عربی دارد و در زبان عربی نیز دقیقاً با همین املا و معنا استفاده میشود.
به فارسی
در زبان فارسی، این ترکیب برای بیان قیدِ سببیت به کار میرود و مترادفهایی مانند «به دلیلِ خروج» یا «با بیرون رفتن» دارد.
در قرآن
اگرچه عبارت «بالخروج» به تنهایی در قرآن نیامده، اما واژه «الخروج» در آیه ۴۲ سوره ق در توصیف روز قیامت به کار رفته است که بر خروج مردگان از قبرها دلالت دارد.
جمعبندی و توضیح کامل بالخروج
بالخروج یک ترکیب عربیتبار است که در متون فارسی برای بیان یک رابطه علی و معلولی که در پیِ یک «خروج» حاصل میشود، استفاده میگردد. این عبارت در زبان علمی و متون کهن فارسی برای توصیف تغییر وضعیت یا خارج شدن از یک محدوده یا حالت به کار میرود.
از نظر کاربردی، «بالخروج» به طور خاص در مباحثی که نیاز به دقت در تحلیلِ «سبب» دارند (مانند فقه یا فلسفه) مشاهده میشود. اگرچه ترکیبِ کاملِ آن در متن قرآن نیامده است، اما ریشه «خرج» که پایه و اساس این واژه است، مفاهیم عمیقِ هستیشناختی و معادشناختی را در قرآن نمایندگی میکند.