یعنی چه
این ترکیب بسته به ریشه واژه «شکوه» دو معنای متفاوت دارد: در معنای اول و رایجتر، به ابهت، جلال، کبریایی و تجلی پرشکوه خداوند اشاره میکند. در معنای دوم، به مفهوم مصدر عربی، به معنای دردِدل، تظلم و گلهگزاری عاشق یا بنده به درگاه پروردگار است.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه شُکوه (شُ کوه) و اِلهی (اِ لا هی) تشکیل شده است که با کسرهٔ اضافه به یکدیگر متصل میشوند.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول خود «شکوه الهی» با ۸ حرف است. بسته به طراح جدول، معادلهایی نظیر جلال الله نیز کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای مفهوم عظمت و ابهت از واژگانی چون Glory و Majesty استفاده میشود و برای مفهوم گلهگزاری اصطلاح Complaining به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن برای معنای اول شامل جلال، کبریا، عظمت، حشمت، هیبت، شوکت و فرّ ایزدی است. برای معنای دوم معادلهایی چون شکایت، گله، نجوا و تظلم به کار میرود.
در قرآن
عین عبارت «شکوه الهی» در قرآن نیامده است؛ اما اصطلاحاتی چون «ذو الجلال والإکرام» نشاندهنده عظمت اوست. همچنین در معنای گله، آیه ۸۶ سوره یوسف از زبان حضرت یعقوب میفرماید: «إِنَّمَا أَشْكُو بَثِّي وَحُزْنِي إِلَى اللَّهِ» (من غم و اندوهم را تنها به خدا میگویم و به او شکوه میبرم).
جمعبندی و توضیح کامل شکوه الهی
ترکیب «شکوه الهی» یکی از تعابیر زیبای ادبی و عرفانی است که در زبان فارسی دو رویه کاملاً متفاوت را به نمایش میگذارد. در خوانش اول که ریشهای اصیل و ایران باستان دارد، این واژه به معنای جلال، حشمت، ابهت و عظمت بیکران خداوند است؛ همان تجلی باشکوهی که در متون عرفانی با نمادهایی چون نور مطلق، عرش و کوه طور تصویر میشود.
در خوانش دوم که از ریشه عربی «ش ک و» وام گرفته شده، به معنای دردِدل، رازونیاز و بردن بارِ غصهها به درگاه قادر متعال است. در این ساحت، شکوه الهی نه یک رویارویی با عظمت، بلکه نجوایی خاضعانه و عاشقانه است که بنده در غایت بیپناهی، تظلم و اندوه خود را تنها به محضر پروردگارش عرضه میدارد.