یعنی چه
واژهٔ مدهامة یک صفت مؤنث است و به معنی گیاه، درخت یا باغ بسیار خرم، سرسبز و پرآبی است که از شدت انبوهیِ برگها و غلظتِ رنگ سبز، تیره و متمایل به سیاه دیده میشود.
تلفظ
این واژه در زبان عربی و متون فارسی به صورت مُدهامَّه (با تشدید روی حرف م آخر) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ ۶ حرفی برای طراوت و سرسبزی بیش از حد باغ، واژهٔ «مدهامة» است. شکل تثنیه آن نیز «مدهامتان» (۸ حرفی) است.
به عربی
در زبان عربی از این واژه برای توصیف اوج تراکم گیاهان و رنگ سبز بسیار تیره استفاده میشود که نشاندهندهٔ آبیاری فراوان است.
به فارسی
معادلهای فارسی این کلمه شامل عباراتی چون «سبز پررنگ»، «باغ بسیار خرم و انبوه» و «گیاه متمایل به سیاهی از شدت شادابی» است.
در قرآن
خود واژه به صورت مفرد در قرآن نیامده، اما شکل تثنیه مؤنث آن یعنی «مُدْهَامَّتَانِ» در آیه ۶۴ سورهٔ الرحمن ذکر شده است. این آیه که کوتاهترین آیهٔ دارای کلمات مستقل در قرآن است، دو باغ بهشتی را توصیف میکند که از شدت سرسبزی و غلظت گیاهان به سیاهی میزنند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، این کلمه نمادی از خرمی مطلق، اوج سیراب بودن خاک و گیاه، و نهایت شادابی و باروری طبیعت و بهشت برین است.
جمعبندی و توضیح کامل مدهامة
واژهٔ «مدهامة» از ریشهٔ ثلاثی مجرد «د هـ م» به معنی سیاهی و تاریکی گرفته شده است. این کلمه صفت فاعلی از باب افعیلال است و به باغ یا گیاهانی اطلاق میشود که به دلیل دریافت آب فراوان و تراکم بالای برگها، رنگ سبز آنها چنان تیره و غلیظ شده که از دور سیاه به نظر میرسد.
شهرت اصلی این واژه در متون فارسی و اسلامی به دلیل کاربرد شکل تثنیه آن یعنی «مُدْهَامَّتَانِ» در سورهٔ مبارکهٔ الرحمن است. شاعران کلاسیک نظیر خاقانی نیز از این واژه برای تصویرسازی باغهای بینظیر، ماندگار و به غایت سرسبز بهره بردهاند.
به طور کلی، مدهامة فراتر از یک لغت ساده، یک مفهوم نمادین در توصیف شادابیِ بینقص، اوج باروری و طراوت بهشتی است که در فرهنگ لغات، مفسران آن را به عنوان مظهر خرمی مطلق معرفی میکنند.