یعنی چه
واژه «ضبه» یک اسم ذات با چند معنای متفاوت است؛ رایجترین کاربرد آن به تکه آهن پهن، بست، گیره یا حلقهای فلزی اشاره دارد که برای محکم کردن، چفت کردن یا ترمیم ترکخوردگی درهای چوبی و ظروف (مانند کاسه و کوزه) به کار میرود. علاوه بر این، در زبان عربی به معنای سوسمار ماده و همچنین شکوفه خرما پیش از باز شدن و گل کردن نیز آمده است.
تلفظ
این واژه به صورت «ضَبَّة» تلفظ میشود که در آن حرف ضاد دارای فتحه و حرف باء دارای تشدید و فتحه است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «بست آهن»، «بند ظرف» یا «سوسمار ماده»، کلمه ۳ حرفی «ضبه» مد نظر است.
به انگلیسی
برای معادلسازی این واژه در انگلیسی، بسته به کاربرد مدنظر، از کلماتی که نشاندهنده ابزار اتصال و چفتوبست هستند یا معادل زیستشناسی آن استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در خود این زبان نیز به همین صورت با تعریف بستهای فلزی یا سوسمار به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق و سره فارسی که میتوان برای این واژه (در معنای ابزاری آن) پیشنهاد کرد شامل کلماتی چون بست، بند، گیره، چفت، حلقه و آهنجامه است که همگی مفهوم محکم کردن یا اتصال را میرسانند.
نماد چیست
واژه ضبه یک واژه کاربردی و اسم ذات است و در فرهنگ عامه، ادبیات نمادین یا اساطیر به عنوان نماد مفهوم یا جریان خاصی شناخته نمیشود.
جمعبندی و توضیح کامل ضبه
واژه «ضبه» یک کلمه اصالتاً عربی است که وارد زبان فارسی شده و در لغتنامههای کهن مانند دهخدا و همچنین متون فقهی کاربرد دارد. کاربرد اصلی و ملموس این کلمه به ابزارآلات سنتی بازمیگردد؛ یعنی هر نوع تسمه، بست یا تکه آهن پهنی که برای بند زدن ظروف شکستنی (مانند کاسه و کوزه) یا محکم کردن چوب درها به کار میرفته است. در اصطلاح فقهی نیز ظرفی را که با نقره یا طلا بند زده و تعمیر کرده باشند، «مُضَبَّب» مینامند.
علاوه بر این کاربرد ابزاری، ضبه دو معنای فرعی دیگر نیز در ریشه عربی خود دارد؛ یکی در حوزه زیستشناسی به معنی سوسمار ماده و دیگری در حوزه گیاهشناسی به معنی شکوفه خرما پیش از باز شدن. این واژه در جدولهای کلمات متقاطع کلمهای محبوب و سه حرفی است که معمولاً با راهنمای بست فلزی یا آهنجامه شناخته میشود.