یعنی چه
ملح نبطی در کتب طب سنتی، داروشناسی کهن و کانیشناسی به نمک طبیعی سنگ (کانی هالیت) یا نمکهای استخراجشده از شورهزارهای دشتهای منطقه نبط اطلاق میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، به عنوان اصطلاحی کهن برای نمک فسیل یا سنگ نمک از واژه «ملح نبطی» استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این نوع نمک طبیعی و معدنی از واژههای فوق استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح ریشه در زبان عربی دارد و به نمکهای منسوب به سرزمین انباط یا نمک معدنی اشاره میکند.
به فارسی
در زبان فارسی امروزی و کهن به این ماده سنگ نمک، نمک فسیل و ملح اندرانی میگویند که حاصل استخراج از معادن نمک است.
در قرآن
این ترکیب وصفی در قرآن کریم وجود ندارد؛ اما واژه «ملح» به تنهایی دو بار در سورههای فرقان (آیه ۵۳) و فاطر (آیه ۱۲) به صورت ترکیب «مِلْحٌ أُجَاجٌ» به معنای آب شور و تلخ آمده است.
نماد چیست
در نمادشناسی کهن و دانش کیمیاگری، ملح نبطی یا سنگ نمک به دلیل داشتن ساختار بلوری ثابت، ماندگاری بالا و خاصیت ضد فساد، نمادی از خلوص، جاودانگی و پیمان پایدار به شمار میرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل ملح نبطی
ملح نبطی یک ترکیب وصفی عربی و اصطلاحی کهن در طب سنتی، داروشناسی و کانیشناسی است که به سنگ نمک یا نمک فسیل (کانی هالیت) اشاره دارد. کلمه ملح به معنای نمک و نبطی صفت نسبی منسوب به قوم باستانی نبط است؛ البته در اصطلاحات علمی قدیم، واژه نبطی به مواد معدنی و گیاهان خودرویی که انسان در خلق آنها نقشی نداشته نیز اطلاق میشده است. این ماده در مقابل ملح مائی (نمک حاصل از تبخیر آب دریا) قرار میگیرد.
این واژه اگرچه در قرآن کریم به صورت ترکیبی نیامده، اما واژه ملح در توصیف آبهای شور در آیات الهی کاربرد داشته است. همچنین به دلیل ساختار بلوری محکم و خاصیت نگهدارندگیاش، در کیمیاگری نمادی از جاودانگی و وفاداری بوده است.