یعنی چه
واثق بالله به معنای فردی است که دل به لطف الهی بسته، به وعدههای خداوند یقین دارد و با آرامش خاطر، تمام امور زندگی خود را به او واگذار میکند.
تلفظ
این عبارت از دو بخش «واثِق» (بر وزن فاعل) و «بِالله» تشکیل شده و در مجموع به صورت «واثِقُ بالله» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این پرسش در شکل کامل خود «واثق بالله» با ۹ حرف است. همچنین واژههای متوکل و متیقن نیز به عنوان هممعنی کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم اعتماد و توکل کامل به خدا از این عبارات استفاده میشود.
به عربی
این ترکیب ریشه خالص عربی دارد و در متن و ادبیات عرب معمولاً همراه با الف و لام تعریف به عنوان صفت یا لقب خاص به کار میرود.
به فارسی
معادلهای روان فارسی آن شامل مفاهیمی چون متوکل، معتمد به لطف الهی، مطمئن به خدا و کسی است که تکیهگاهی جز آفریدگار ندارد.
در قرآن
عین ترکیب اسمی «واثق بالله» در متن قرآن کریم نیامده است؛ با این حال، کلمات همخانواده آن از ریشه (و ث ق) مانند مِیثاق و وَثاق، و همچنین مفاهیم محوری توکل و یقین به خدا در آیات متعددی ستایش شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل واثق بالله
عبارت «واثق بالله» ترکیبی عربی به معنای کسی است که به خداوند اعتماد و توکل مطلق دارد و کارش را به او میسپارد. این واژه از ریشه سهحرفی (و ث ق) گرفته شده که دلالت بر محکم کردن، اطمینان و وثوق دارد. کلماتی مانند وثیقه، موثق و میثاق نیز با آن همخانواده هستند و همگی بار معنایی استواری و پایبندی را به دوش میکشند.
در تاریخ و فرهنگ اسلامی، این عبارت علاوه بر جنبه عرفانی و اخلاقی که نماد تسلیم در برابر اراده الهی است، به عنوان یک لقب سیاسی-مذهبی نیز شهرت دارد. نامدارترین نمونه آن، هارون بن معتصم (نهمین خلیفه عباسی) است که لقب «الواثق بالله» را برای خود برگزید تا به حکومت خویش مشروعیت دینی ببخشد و اتکای آن را به قدرت پروردگار نشان دهد.