یعنی چه
پیشه در زبان فارسی به معنای کار، کسب، شغل و حرفهای است که انسان برای گذران زندگی به آن میپردازد. این واژه همچنین در ادبیات به معنای عادت، رسم، آیین و روش مداوم یک فرد نیز به کار میرود.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی معاصر به صورت «پیشه» (pi-she) تلفظ میشود و در فارسی میانه (پهلوی) به صورت pēšag خوانده میشده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند شغل، حرفه، کسب، کار، صنعت، طریقت، عادت و داب به عنوان پاسخ واژه پیشه پذیرفته میشوند.
به انگلیسی
برای برگردان این واژه به زبان انگلیسی میتوان از کلماتی که به تخصص، شغل یا صنایع دستی اشاره دارند استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی واژگان حِرفة و مِهْنَة دقیقترین معادلها برای اشاره به شغل و تخصص کاری فرد هستند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، واژه Meslek برای مطلقِ شغل و Zanaat برای کارهای دستی و پیشهوری به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل کار، کسب، شغل، حرفه، صنف، و در مفاهیم رفتاری شامل عادت، آیین، داب و روش است.
جمعبندی و توضیح کامل معنی کلمه پیشه
واژه «پیشه» یکی از کلمات اصیل، کهن و ریشهدار زبان فارسی است که از واژه پهلوی pēšag به معنای حرفه و طبقه اجتماعی گرفته شده است. این واژه در طول تاریخ ساختار اجتماعی ایران، نماد طبقه زحمتکش، صنعتگران، اصناف و کسانی بوده که با تلاش خود چرخهای جامعه را به حرکت درمیآوردند. متضاد این کلمه واژگانی چون بیکاری و بطالت هستند که انفعال را میرسانند.
علاوه بر کاربرد رسمی به عنوان شغل، پیشه در ادبیات فارسی و عرفان به معنای عادت مداوم یا طریقت فرد نیز به کار میرود. این واژه به صورت پسوند بسیار فعال است و ترکیبهای زیبایی همچون دینپیشه (متدین)، مهرپیشه (مهربان) و انصافپیشه میسازد که نشاندهنده عمق و رسوخ یک صفت در رفتار فرد است. این کلمه یک واژه کاملاً فارسی بوده و در متن قرآن کریم وجود ندارد.