یعنی چه
صبیره (با تلفظ صَبیرة) به معنای نان نازک یا سفره و خوانی است که روی آن غذا میگذارند. همچنین با تلفظ صُبَیرة به معنای زمین سخت، مرتفع و صخرهای در کوهستان است که گیاهی در آن نمیروید.
تلفظ
تلفظ اول به صورت صَبیرة (فتح صاد) در معنای سفره و نان، و تلفظ دوم به صورت صُبَیرة (ضم صاد) به عنوان اسم مصغر در معنای زمین بایر و صخره کوه است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۵ حرف دارد و معادلهای آن میتواند خوان یا سفره باشد.
به انگلیسی
بسته به ریشه و کاربرد معنایی، واژگان معادل در زبان انگلیسی برای بخش نان و سفره و بخش کوهستان متمایز هستند.
به عربی
این کلمه اصالتاً عربی است و در واژهنامههای عربی بر اساس نوع تلفظ به عنوان مترادف این کلمات به کار رفته است.
به فارسی
در برگردان یا کاربرد فارسی، لغات معتبری چون سفره، خوان، نان نازک، و همچنین زمین سخت و بایر به عنوان جایگزینهای دقیق این واژه شناخته میشوند.
نماد چیست
برای واژه صبیره نماد یا مظهر خاصی در متون ادبی، اسطورهای یا فرضیههای نمادین ثبت نشده و صرفاً کاربرد لغوی و جغرافیایی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل صبیره
واژه صبیره یک لغت اصالتاً عربی است که به کتابهای لغتنامه فارسی نیز راه یافته است. این واژه بسته به نوع حرکتگذاری و تلفظ آن، دو دسته معنایی کاملاً متفاوت را شامل میشود؛ در حالت اول به مفاهیمی چون نان نازک و سفره طعام اشاره دارد و در حالت دوم (به صورت مصغر) به معنای زمینهای سخت، بایر و دامنههای صخرهای کوهستان است.
اگرچه ریشه اصلی این واژه به ماده (ص-ب-ر) برمیگردد و کلمات همخانواده آن مانند صابر و صبور دهها بار در قرآن کریم تکرار شدهاند، اما خودِ لفظ صبیره در متن قرآن نیامده است. این کلمه در بازیهای جدول کلمات به عنوان یک لغت ۵ حرفی با معادلهایی نظیر خوان یا سفره کاربرد دارد.