یعنی چه
مطاوح در لغت به معنی مکانهای پرتاب کردن و انداختن چیزی است. همچنین در متون کهن به گذرگاههای بسیار سخت، خطرناک، بیابانهای گمراهکننده و مهلکههایی گفته میشود که انسان را به نابودی میکشانند.
تلفظ
این واژه به صورت مَطاوِح (مَ با فتحه، طا، وِ با کسره و ح ساکن) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه مطاوح به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «پرتگاهها»، «مهلکهها» یا «گذرگاههای خطرناک» به کار میرود و یک کلمه ۵ حرفی است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم مطاوح در زبان انگلیسی از عباراتی استفاده میشود که به مکانهای مهلک، پرتگاهها و مسیرهای پرخطر اشاره دارند.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و جمع تکسیر از ریشه (ط و ح) یا (ط ی ح) است که به معنای جایگاههای سقوط و نابودی در زبان مبدأ به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل کلماتی چون پرتگاهها، مهلکهها، بیابانهای دور و گمراهکننده و جایگاههای سقوط است.
نماد چیست
در متون ادبی و عرفانی، مطاوح نمادی از جلوههای فریبنده اما خطرناک دنیا، مسیرهای پرپیچوحم لغزش و آزمونهای سختی است که انسان در طول سیر و سلوک یا زندگی خود با آنها مواجه میشود و خطر سقوط در آنها وجود دارد.
جمعبندی و توضیح کامل مطاوح
واژه مطاوح یک اسم مکان و جمع تکسیر در زبان عربی است که به ادبیات و لغتنامههای کهن فارسی راه یافته است. این کلمه در اصل به معنای مکانهایی است که چیزی در آنها پرتاب میشود، اما در کاربرد رایج خود به گذرگاههای سخت، خطرناک، پرتگاهها و بیابانهای مهلکی اشاره دارد که مسافران را سرگردان کرده و به کام مرگ میکشاند. ریشه این کلمه به مفاهیمی چون هلاکت، دور افتادن و گم شدن پیوند خورده است.
در حوزه ادبیات رمزی و اخلاقی، مطاوح فراتر از یک مکان جغرافیایی، به عنوان نمادی از چالشها و لغزشگاههای معنوی و دنیوی شناخته میشود؛ مسیرهای پرمخاطرهای که عبور از آنها نیازمند هوشیاری است تا انسان در ورطه نابودی و گمراهی نیفتد. این واژه در منابع معتبری چون لغتنامه دهخدا و ناظمالاطباء به طور دقیق مستند شده است.