معنی
این واژه در زبان فارسی امروزه صفتِ فردی با اندام متناسب و ظاهر آراسته است و همچنین به نوعی گل با گلبرگهای دورنگ اطلاق میشود.
یعنی چه
در متون ادبی و گفتار روزمره، وقتی از کسی با صفت رعنا یاد میشود، منظور فردی است که قامت بلند و موزونی دارد و زیبایی ظاهری او جلب توجه میکند.
مترادف
این واژگان در توصیف زیبایی ظاهری و تناسب اندام به کار میروند.
متضاد
در نقطه مقابل زیبایی و تناسب اندام، واژگانی که به نقص در قامت یا ظاهر اشاره دارند قرار میگیرند.
هم خانواده
این واژگان همریشه با واژه اصلی عربی هستند که در ادبیات کهن به مفاهیم مربوط به نادانی و خودپسندی اشاره دارند.
ریشه
این واژه نمونهای از تحول معنایی است که در آن صفتِ «رعنا» (مؤنث اَرعَن) در عربی قدیم بار معنایی منفی (احمق/نادان) داشته، اما در فارسی به معنای زیبایی و برازندگی تغییر یافته است.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه بر جنبههای ظرافت، وقار و تناسب اندام تمرکز دارند.
جمعبندی و توضیح کامل رعنا
واژه «رعنا» یکی از نمونههای جالب در زبان فارسی است که طی گذار از عربی به فارسی، دچار چرخش معنایی کامل شده است. در حالی که ریشه عربی آن با مفاهیمی چون حماقت و سستی پیوند دارد، در ادبیات و کاربرد امروزی فارسی به نمادی از زیبایی، بلندقامتی و آراستگی تبدیل شده است.
در فرهنگ عامه و شعر فارسی، رعنا نه تنها برای توصیف زیبایی انسان، بلکه برای اشاره به قامت موزون سرو و یا توصیف گلهای دورنگ بهکار میرود. همچنین باید توجه داشت که این واژه با فعل «رَاعِنَا» در قرآن که دارای ریشه و معنای کاملاً متفاوتی است، نباید اشتباه گرفته شود.