یعنی چه
علیمحمد عبده (۱۳۰۳ – ۱۳۵۸) مشتزن حرفهای سابق و از مدیران ورزشی برجسته اهل ایران بود. او بیش از هر چیز به عنوان بنیانگذار باشگاه فرهنگی ورزشی پرسپولیس و مجموعه تفریحی بولینگ عبده (مجموعه شهید چمران فعلی) در تاریخ ورزش ایران شناخته میشود و مدتی نیز ریاست فدراسیون بوکس را بر عهده داشت.
تلفظ
نام علی با فتح عین و کسر لام مشدد و واژه عبده با فتح عین، سكون باء و ضم دال تلفظ میشود که در زبان عامه هاء آخر آن ساکن یا مکسور شنیده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ پرسشهایی مانند «مؤسس باشگاه پرسپولیس» یا «بنیانگذار بولینگ معروف تهران قدیم» کلمه ۷ حرفی «علی عبده» است.
به انگلیسی
در متون و اسناد انگلیسی و بینالمللی، نام و نامخانوادگی وی به صورت Ali Abdoh یا Ali Abdo ثبت شده است.
به عربی
هر دو جزء این اسم ریشه عربی دارند؛ «عَلِيّ» به معنی بلندمرتبه و «عَبْدُه» به معنی بنده او (بنده خدا) ترکیب شدهاند.
به فارسی
در زبان فارسی، این عبارت یک اسم علم (نام خاص) است. از نظر لغوی، بخش اول آن یعنی «علی» نماد والامقامی، عدالت و شجاعت است و بخش دوم یعنی «عبده» نشاندهنده بندگی و تواضع در برابر پروردگار است که در تاریخ معاصر به یک چهره ورزشی بزرگ پیوند خورده است.
در قرآن
خودِ واژه ترکیبی «علی عبده» در قرآن نیست، اما واژه «عَلِيّ» بارها به عنوان صفت خداوند (مانند وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ در بقره ۲۵۵) و واژه «عبد» متصل به ضمیر (مانند أَسْرَىٰ بِعَبْدِهِ در اسراء ۱) به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل علی عبده
علیمحمد عبده یکی از چهرههای تأثیرگذار و ماندگار در تاریخ ورزش معاصر ایران است. او با پایهگذاری باشگاه پرسپولیس در سال ۱۳۴۲، سنگ بنای یکی از محبوبترین و پرطرفدارترین قطبهای فوتبالی آسیا را بنا نهاد و با ساخت مجموعه بزرگ بولینگ عبده، زیرساختی مدرن برای ورزش و تفریح در تهران آن زمان ایجاد کرد.
از نظر لغوی، نام او ترکیبی از دو واژه اصیل با ریشه عربی است؛ «علی» به معنای بلندمرتبه و والا، و «عبده» که ترکیبی از عبد و ضمیر غایب به معنای بنده اوست. پدر او، شیخ محمد عبده بروجردی، از قضات نامدار دوران پهلوی اول بود و این نام خانوادگی اصیل را بر روی خانواده خود نهاد.
امروزه نام علی عبده علاوه بر ابعاد تاریخی و ورزشی، به عنوان یک سؤال هفتحرفی پرکاربرد در جدولهای کلمات متقاطع تجلی مییابد و یادآور دوران شکلگیری ورزش حرفهای و باشگاهداری مدرن در ایران است.