یعنی چه
این عبارت یک اصطلاح ترکیبی تخصصی در تاریخ فلسفه و منطق اسلامی است و به دو شرحِ مفصل و بنیادین که توسط فخرالدین رازی و خواجه نصیرالدین طوسی بر کتاب «الإشارات والتنبيهات» حکیم ابنسینا نوشته شده است، اشاره دارد. کلمه «شرحی» در اصل «شَرحَینِ» (به معنی دو شرح) بوده که به دلیل مضاف واقع شدن، نون آخر آن حذف شده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت «شَرحَیِ الإشارات والتنبيهات» است که در آن واژه اول به صورت مثنای مضاف و مجرور تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «دو شرح معروف بر کتاب اشارات ابنسینا»، عبارت ۱۲ حرفی «شرحی الاشارات» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در متون آکادمیک و فلسفی غربی، برای اشاره به این دو اثر مکتوب از عبارت فوق استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح کاملاً ریشه عربی دارد و در زبان مبدا نیز دقیقاً به همین صورت برای مضاف مثنی به کار میرود.
به فارسی
معادل صریح و روان فارسی این ترکیب فلسفی، «دو شرحِ کتابِ اشارات و تنبیهات» است.
نماد چیست
عبارت شرحی الاشارات یک عنوان مکتوب علمی، کتابشناختی و حوزه تاریخ فلسفه است و نماد مادی یا تصویر نمادین خاصی برای آن تعریف نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل شرحی الاشارات
عبارت «شرحی الاشارات» در واقع یک واژه واحد نیست، بلکه یک اصطلاح تثبیتشده در سنت فلسفه اسلامی است که به دو کتاب تفسیری و نقدی بسیار مهم اشاره دارد. این دو اثر شامل شرح انتقادی فخرالدین رازی و شرح دفاعی و تبیینی خواجه نصیرالدین طوسی بر کتاب مستطاب «الإشارات والتنبيهات» ابوعلی سینا هستند.
اهمیت این دو شرح به قدری بالا بوده است که دانشمندان و فیلسوفان بعد از آنها، کتابهای دیگری را برای داوری میان این دو دیدگاه به رشته تحریر درآوردند؛ که از مشهورترین آنها میتوان به کتاب «المحاکمات بین شرحی الإشارات» اثر قطبالدین رازی اشاره کرد. از نظر دستور زبان عربی، واژه «شرحی» همان «شرحین» به معنای دو شرح است که هنگام اضافه شدن به کلمه بعدی، نون آن ساقط شده است.