یعنی چه
مغارسه در فقه و حقوق به قراردادی گفته میشود که میان دو طرف (مالک زمین و باغبان) منعقد میگردد. بر اساس این پیمان، مالک زمین خود را در اختیار باغبان میگذارد تا در آن درخت بکارد و در نهایت، درختانِ کاشتهشده یا محصول آنها طبق توافق، بین هر دو نفر مشترک باشد.
تلفظ
این واژه به صورت مُغارِسه (تلفظ حروف: مْ + ضمه، غ + الف، ر + کسره، س + فتحه) خوانده میشود.
در جدول
پاسخ جدول برای اصطلاح فقهی شراکت در درختکاری، واژه شش حرفی «مغارسه» است.
به انگلیسی
در متون حقوقی بینالمللی برای معادلسازی این مفهوم فقهی از عبارات مربوط به عقود شراکت در باغداری و کشت استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی و روان این اصطلاح، «قرارداد درختکاری»، «پیمان باغنشانی» و «شراکت در کاشت نهال» است.
در قرآن
ریشه «غرس» و مشتقات آن مانند مغارسه در قرآن وجود ندارد. در کتاب آسمانی برای مفاهیم مرتبط با گیاهان و کشاورزی از واژههایی مانند «شجر»، «نبات» و «زرع» استفاده شده است.
نماد چیست
این واژه نماد مادی یا باستانی خاصی ندارد، اما در ادبیات حقوقی و سنتی، نمادی از آباد کردن زمینهای بایر، احیای طبیعت و پیوند کار و سرمایه به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مغارسه
مغارسه یکی از عقود باسابقه در فقه اسلامی و حقوق مدنی است که چارچوبی قانونی برای همکاری میان صاحبان زمین و کشاورزان فراهم میکند. در این نوع قرارداد، هدف اصلی ایجاد باغ و غرس (کاشتن) درختان است و بر خلاف مزارعه که معمولاً برای کشتهای فصلی و زراعتی استفاده میشود، مغارسه به امور درختکاری اختصاص دارد.
این واژه از ریشه عربی «غرس» گرفته شده و اهمیت آن در نظام حقوقی سنتی، کمک به آبادانی زمینهای رهاشده از طریق جذب نیروی کار ماهر بوده است. بر اساس توافق طرفین، در پایان دوره یا پس از ثمردهی، مالکیت درختان یا سود حاصل از فروش محصولات میان مالک و عامل تقسیم میشود.