یعنی چه
«بشارت بده» یک فعل امر است که برای درخواست یا دستور به رساندن یک خبر خوش، مسرتبخش و امیدآفرین به کار میرود. این واژه ریشه در فرهنگ و ادبیات دینی و کلاسیک دارد و به معنای شاد کردن دل دیگران با آوردن نویدی نیکو است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «بِشارَت بِدِه» (bešārat bede) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «مژده بده»، عبارت «بشارت بده» با ۸ حرف به عنوان یک پاسخ دقیق و اصیل شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، عبارات متفاوتی برای این مفهوم وجود دارد؛ در متون عمومی از اعلام خبر خوش و در متون مذهبی از واژگان مرتبط با بشارت انجیل استفاده میشود.
به عربی
این عبارت در زبان عربی از ریشه ثلاثی مجرد «ب ش ر» گرفته شده و فعل امر آن در باب تفعیل به صورت «بَشِّرْ» کاربرد فراوانی دارد.
به فارسی
معادلهای سره و رایج فارسی برای این عبارت، «مژده بده» یا «نوید بده» است که همان معنای انتقال حس شادی و خبر مسرتبخش را بازگو میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل بشارت بده
عبارت «بشارت بده» یک فعل امر با ریشه عربی (از بَشَرَ) است که در زبان فارسی کاملاً جا افتاده و به معنای مژده دادن و اعلام اخبار خوش و مسرتبخش به کار میرود. این واژه در ریشهشناسی خود به تغییر حالت و خندان شدن چهره انسان هنگام شنیدن خبرهای خوب اشاره دارد و در مقابل واژگانی چون انذار (بیم دادن) و تهدید کردن قرار میگیرد.
در فرهنگ اسلامی و متن قرآن کریم، این واژه اهمیت بالایی دارد و بارها به صورت فعل امر «بَشِّرِ» به پیامبر اسلام خطاب شده است تا مؤمنان و صابران را به پاداشهای الهی نوید دهد. همچنین در ادبیات فارسی، پرنده هدهد یا پوپک به عنوان نماد و پیک بشارت و خوشخبر شناخته میشود که داستان رساندن پیام سلیمان به ملکه سبا یادآور این نقش است. در سنت مسیحیت نیز مفهوم بشارت با نام کتاب «انجیل» پیوند خورده که در اصل به معنای خبر خوش است.
این عبارت در حل جدولهای متقاطع کاربرد دارد و با تعداد ۸ حرف، معادل دقیق کلماتی چون مژدهرسانی و نوید دادن است. استفاده از آن در متون رسمی، ادبی و مذهبی باری از امید، انرژی مثبت و پاداشهای نیکو را به مخاطب منتقل میکند.