یعنی چه
مبارزه طلبی در لغت به معنای فراخواندن حریف به میدان جنگ یا مسابقه، به چالش کشیدن دیگران، دعوت به نبرد تنبهتن و اعلام آمادگی برای ستیز و رویارویی است. این واژه از ترکیب «مبارزه» (برگرفته از ریشه عربی برز) و «طلبی» (فارسی) ساخته شده و ساختاری مشتق-مرکب دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت [مُبارَزِ طَلَبی] است که شامل مصوتهای کوتاه و بلند در ترکیب دو بخش اسمی و مصدری آن میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۱۰ حرف دارد. همچنین واژههای مترادفی چون تحدی یا هماوردجویی نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
رایجترین معادلهای انگلیسی برای این مفهوم کلمات Challenge و Defiance هستند که بسته به موقعیت به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این مفهوم از واژگان المُبارَزَة یا التَّحَدِّي استفاده میشود.
در قرآن
عین واژه «مبارزه طلبی» در قرآن نیامده است، اما مفهوم آن در قالب اصطلاح «تحدّی» (به چالش کشیدن منکران برای آوردن سورهای مانند قرآن) بارها مطرح شده است؛ برای نمونه در آیه ۲۳ سوره بقره میفرماید: «وَإِنْ كُنْتُمْ فِي رَيْبٍ مِمَّا نَزَّلْنَا عَلَىٰ عَبْدِنَا فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِنْ مِثْلِهِ».
جمعبندی و توضیح کامل مبارزه طلبی
مبارزه طلبی مفهومی ریشهدار در فرهنگ نظامی، اجتماعی و ادبی است که به معنای به چالش کشیدن رقیب، دعوت به رویارویی تنبهتن و اعلام آمادگی برای نبرد یا مسابقه به کار میرود. این واژه در ساختار خود ترکیبی از ریشه عربی و پسوند مصدری فارسی دارد و نمادهایی همچون رجزخوانی در میدان جنگ یا افکندن شال و دستکش را در تاریخ به همراه داشته است.
در اصطلاحات دینی و قرآنی، این مفهوم با عنوان «تحدی» شناخته میشود که طی آن خداوند منکران اعجاز قرآن را به ساختن سورهای مشابه آن فرا میخواند. این واژه امروزه علاوه بر کاربردهای سنتی، در زمینههای روانشناسی و موفقیت نیز به معنای روبرو شدن شجاعانه با چالشهای زندگی استفاده میشود.