یعنی چه
واژهٔ «مُدْمِن» در اصل به معنی مداومتکننده، خوگر و کسی است که پیوسته و همواره کاری را انجام میدهد و از آن جدا نمیشود. با این حال، در کاربرد امروزی، حقوقی و عامیانه، این کلمه بیشتر به معنای «معتاد» (بهویژه دائمالخمر یا وابسته به مواد مخدر و عادات آسیبرسان) به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مُدْمِن (mod-men) است که فُتحه روی حرف م اول و سکون روی دال قرار دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «مداومتکننده» یا «معتاد عربی»، کلمه ۴ حرفی «مد من» به کار میرود.
به انگلیسی
برای بیان این مفهوم در زبان انگلیسی از واژگان مرتبط با اعتیاد و وابستگی استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشهٔ عربی دارد و در زبان مبدأ نیز به همین صورت یا با واژههای هممعنی به کار میرود.
در قرآن
واژهٔ دقیق «مدمن» در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما در احادیث و روایات اسلامی به وفور دیده میشود؛ مانند اصطلاح «مُدْمِنُ خَمْرٍ» که به معنای کسی است که به طور مداوم شراب میخورد.
نماد چیست
این کلمه مظهر ادبی یا سمبلیک خاصی در متون کهن ندارد، اما در بافت اجتماعی و روانشناختی مدرن، به عنوان نمادی از اسارت در مکررات، وابستگی شدید جسمی یا روانی، و تکرار آسیبرسان یک رفتار شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مد من
واژهٔ «مُدْمِن» ریشه در زبان عربی دارد و از باب افعال (إدمان) مشتق شده است. معنای نخستین و لغوی آن به مداومت، استمرار و همواره انجام دادن یک کار اشاره دارد. این کلمه نشاندهنده حالتی است که شخص به دلیل تکرار فراوان، توانایی جدا شدن از یک عمل یا عادت را از دست میدهد.
در گذر زمان و در زبان فارسی امروز، معنای اصطلاحی این واژه بر معنای لغوی آن سایه انداخته است؛ به طوری که امروزه وقتی سخن از مدمن به میان میآید، مفهوم معتاد، دائمالخمر یا فرد مبتلا به وابستگیهای شدید دارویی و رفتاری متبادر میشود. در فرهنگهای لغت معتبر مانند دهخدا نیز بر همین پیوستگی و خویگرفتگی دائم تاکید شده است.