یعنی چه
این واژه در ادبیات کلاسیک فارسی (مانند شاهنامه) جمع واژه «رَد» به معنای خردمند و دانشمند است که در ساختار «ردان» به کار رفته است. همچنین با نگاه به ریشه عربی «رَدّ»، میتواند به چیزی اطلاق شود که صفتِ بازگردانندگی یا نپذیرفتن دارد.
تلفظ
با فتحه روی حرف «ر» و کشش در حرف «الف» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان پاسخی ۵ حرفی برای مفاهیم مرتبط با بزرگان یا طردشدگی استفاده میشود.
به انگلیسی
معادل انگلیسی این واژه بسته به ریشه انتخابی متفاوت است؛ برای مفهوم رد کردن از صفت Rejectional و برای مفهوم بزرگان از The Sages استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی بسته به بافت متن تغییر میکنند؛ در متون حماسی به معنای دانایان و در متون حقوقی یا کلامی به معنای آنچه منسوب به مردود بودن است.
نماد چیست
واژه «ردانی» در فرهنگ عامه، اساطیر یا متون دینی دارای نماد یا نشانه خاصی نیست و نباید با اصطلاحات قرآنی خلط شود.
جمعبندی و توضیح کامل ردانی
واژه «ردانی» واژهای چندوجهی در زبان فارسی است که برخلاف تصور عامه، ریشهای یکپارچه ندارد. در یک بستر معنایی، این واژه از ریشه عربی «رَدّ» گرفته شده و به مفاهیم مرتبط با استرداد یا عدم پذیرش اشاره دارد.
در بستر ادبی و حماسی فارسی، این واژه برآمده از «رَد» به معنای پیشوا، پهلوان و دانشمند است که به صورت جمع «ردان» به کار میرود و به خردمندان اشاره دارد. این تفاوت ریشهای باعث میشود که بسته به متنِ مورد نظر، معنای آن از «طرد شده یا مرتبط با طرد» تا «بزرگمردان خردمند» متغیر باشد.