یعنی چه
عبارت «میعاد نهادن» یک فعل مرکب در زبان فارسی است که به معنای عهد بستن، پیمان کردن یا مشخص ساختن زمان و جایگاه مشخصی برای دیدار و ملاقات دو یا چند نفر با یکدیگر به کار میرود.
تلفظ
این عبارت از دو جزء تشکیل شده است: «میعاد» که حرف م آن مکسور (مِ) و ع آن ساکن است، و «نهادن» که نون آن مفتوح (نَ) تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «قرار گذاشتن یا عهد بستن»، واژه ۱۰ حرفی «میعاد نهادن» به عنوان یک پاسخ دقیق و کلاسیک شناخته میشود.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن مفهوم قرار گذاشتن و تعیین موعد ملاقات، از فعل تفاعل «تواعد» یا ترکیب «ضرب موعداً» استفاده میشود.
در قرآن
ترکیب فعلی و فارسی «میعاد نهادن» در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ اما اسم «المیعاد» که ریشه عربی این عبارت است، ۶ بار در آیاتی مانند «إِنَّ اللَّهَ لَا يُخْلِفُ الْمِيعَادَ» به کار رفته که به معنای زمان، مکان یا خودِ وعده الهی (مانند روز قیامت) است.
نماد چیست
عبارت «میعاد نهادن» یک اصطلاح فعلی با کاربرد معنایی و کاربردیِ مستقیم در زبان است و در ادبیات یا نشانهشناسی به عنوان نماد یا سمبل پدیدهٔ دیگری ثبت نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل میعاد نهادن
عبارت «میعاد نهادن» یکی از افعال مرکب و اصیل در زبان و ادبیات فارسی است که از ترکیب واژهٔ عربی «میعاد» (به معنی زمان و مکان وعده از ریشه و ع د) و فعل فارسی «نهادن» شکل گرفته است. این واژه در متون کهن و کلاسیک فارسی، از جمله کتاب ارزشمند *کلیله و دمنه*، بارها به معنای عهد بستن، پیمان کردن و مشخص ساختن زمان و مکان دیدار میان افراد به کار رفته است.
اگرچه خود این ترکیب فعلی در زبان عربی یا قرآن به این شکل وجود ندارد، اما ریشه اسمی آن یعنی میعاد در فرهنگ اسلامی و قرآنی جایگاه ویژهای دارد و به تغییرناپذیری وعدههای الهی اشاره میکند. در کاربرد روزمره و معاصر، این واژه جای خود را به ترکیبهای سادهتری مانند «قرار گذاشتن» داده است، اما همچنان جلوهای فصیح و ادبی از مفهوم پایبندی به عهد و ایجاد ارتباط دارد.