یعنی چه
در لغت به معنای دروازه بزرگ و باشکوهی است که بالای آن سقف قوسی یا طاق بنا میشده است. در اصطلاح جغرافیای تاریخی، به یکی از محلههای بزرگ و معروف شرق بغداد در دوران عباسی و همچنین محلهای کهن در کربلای معلی اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فتح باء اول و سکون باء دوم در ترکیب با اصطلاح طاق است که در زبان عربی به صورت «بابُ الطّاق» با ادغام التعریف خوانده میشود.
در جدول
در مسابقات جدول و سرگرمی، پاسخ این عبارت دقیقاً ۸ حرف دارد و به عنوان معادل دروازه طاقدار یا محلهای در بغداد قدیم شناخته میشود.
به انگلیسی
برای توصیف سازه معماری از Arched Gate و برای اشاره به مکان تاریخی از واژهنگاری Bab al-Taq استفاده میشود.
به عربی
این عبارت یک ترکیب اصیل عربی متشکل از «باب» (در/دروازه) و «الطاق» (سقف منحنی) است.
به فارسی
برگردان دقیق مفهومی آن در زبان فارسی برابر با دروازهٔ دارای قوس و طاق، درگاه بلند و بارگاه پادشاهی است.
در قرآن
عبارت ترکیبی بابالطاق در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ اگرچه واژه «باب» به صورت مفرد و جمع در آیات قرآن به کار رفته، اما این ترکیب خاص یک اصطلاح معماری و جغرافیایی پس از اسلام است.
جمعبندی و توضیح کامل باب الطاق
بابالطاق واژهای با ریشه عربی است که وارد ادبیات و تاریخ جهان اسلام شده است. این عبارت در مفهوم نخست خود به ساختارهای معماری با شکوهی اشاره دارد که دارای سقفهای قوسی و منحنی بودند و معمولاً به عنوان ورودی کاخها یا شهرهای مهم ساخته میشدند. در اشعار کهن فارسی مانند اشعار خاقانی، این واژه نمادی از بخشش، کرم و عظمت بارگاه پادشاهان است.
از سوی دیگر، بابالطاق در جغرافیای تاریخی اهمیت بالایی دارد؛ چرا که نام یکی از محلههای پرجمعیت و مشهور در شرق بغداد دوران عباسی بوده و امروزه نیز نام یکی از محلههای قدیمی و کهن در شهر کربلای معلی در نزدیکی حرم مطهر امام حسین (ع) است.