یعنی چه
بلهلقمه (یا بلعلقمه) در زبان عامیانه و ادبیات کنایی فارسی به کسی دلالت دارد که حریصانه، با عجله و به صورت لقمههای بزرگ غذا میخورد. در مفهوم وسیعتر و اجتماعی، این واژه به افراد طماع، مفتخور یا کسانی که هر موقعیت و مالی را بدون تامل و به راحتی میبلعند و تصاحب میکنند، اطلاق میشود. ریشه جزء اول آن از «بلع» عربی به معنی فرو دادن است.
تلفظ
این واژه در محاوره و زبان عامیانه به صورت «بَلِهلقمه» تلفظ میشود، هرچند ریشه اصلی و مکتوب آن برآمده از واژه «بَلْع» (به سکون لام) به معنای بلعیدن است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این واژه دقیقاً ۷ حرف دارد و به عنوان نشانه یا صفت برای انسانهای طماع یا پرخور استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی که مفهوم پرخوری، حرص در غذا و شکمبارگی را برسانند، معادل این اصطلاح کنایی هستند.
به عربی
صفتهای مبالغه در زبان عربی که بر شدت خوردن یا بلعیدن دلالت دارند، بهترین معادل برای این واژه عامیانه هستند.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ادبیات تعلیمی فارسی، بلهلقمه بودن مظهر و نماد رذایل اخلاقی همچون آز، طمعکاری، شکمپرستی و بیملاحظگی نسبت به حقوق دیگران است؛ افرادی که در بهرهمندی از مادیات، حد و مرزی نمیشناسند.
جمعبندی و توضیح کامل بله لقمه
واژه «بلهلقمه» یا «بلعلقمه» یک ترکیب کنایی و عامیانه در زبان فارسی است که از درآمیختن واژه عربی «بلع» (به معنی فرو دادن) و «لقمه» پدید آمده است. این اصطلاح در وهله اول به رفتارهای فیزیکی فرد پرخور و حریصی اشاره دارد که بدون جویدن درست و با عجله، لقمههای بزرگی را میبلعد.
در کاربردهای وسیعتر اجتماعی و اخلاقی، این کلمه برای توصیف افراد مفتخور، طماع و کسانی به کار میرود که هر منفعت مادی یا موقعیتی را بدون زحمت و تامل تصاحب میکنند. ریشه این واژه اگرچه در قرآن به صورت ترکیبی وجود ندارد، اما جزء اول آن (بلع) در سوره هود برای فرو بردن آب توسط زمین آمده است. در ادبیات فارسی، بلهلقمه بودن نمادی از حرص شدید و شکمبارگی به شمار میرود.