یعنی چه
ترکیب «فسق بیّن» (یا همان فسق مبین) در اصطلاح دینی و حقوقی به معنای انجام دادن گناهان بزرگ به صورت علنی، آشکار و بدون پردهدری است؛ به طوری که فرد به طور واضح از پوسته بندگی و طاعت الهی خارج شود.
تلفظ
این عبارت از دو واژه عربی تشکیل شده است: «فِسْق» (با کسر فا و سکون سین) و «بَیِّن» (با فتح با، فتح یاء مشدد و کسر آن).
در جدول
پاسخ مد نظر برای این عبارت در مسابقات و جداول کلمات متقاطع، خود واژه «فسق بیین» با ۷ حرف یا عبارات هممعنی آن مانند «فسق مبین» و «گناه آشکار» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این مفهوم از ترکیبهایی استفاده میشود که نشاندهنده گناه و تبهکاری آشکار و بدون پردهپوشی باشد.
به عربی
این اصطلاح ریشه در زبان عربی دارد و در متون فقهی و قرآنی بیشتر به صورت «الفسق المبین» تعبیر و به کار برده میشود.
به فارسی
برگردان و معادلهای دقیق این عبارت در زبان فارسی شامل واژههایی چون گناه علنی، تبهکاری آشکار، فجور، معصیت واضح و زیر پا گذاشتن علنی قوانین اخلاقی است.
جمعبندی و توضیح کامل فسق بیین
عبارت «فسقِ بیّن» که در ادبیات دینی و فقهی بیشتر با نام «فسق مبین» شناخته میشود، به معنای خروج آشکار و علنی انسان از مسیر طاعت الهی و زیر پا گذاشتن قوانین شرع است. واژه فسق در لغت به معنای خارج شدن مغز خرما از پوستهاش بوده و در اصطلاح، بیانگر فردی است که پوسته بندگی را شکسته و به گناه روی آورده است؛ صفت بیّن یا مبین نیز بر آشکار بودن و وضوح این رفتار دلالت دارد.
این اصطلاح فقهی و اخلاقی نمادی از پردهدری و بیباکی در برابر دستورات الهی است. در فرهنگ اسلامی، انجام گناه به صورت مخفیانه آبروی فرد را حفظ میکند، اما تبدیل شدن آن به «فسق بین» و علنی، اصرار بر گناه و بیاعتنایی به ارزشهای جامعه تلقی شده و احکام حقوقی و اجتماعی خاصی را در فقه به همراه دارد.