یعنی چه
در لغت به معنای بیخرد، نادان و سبکعقل است. در اصطلاح فقه و قانون مدنی، سفیه (یا غیررشید) به کسی گفته میشود که تصرفات مالی او روی موازین عقلایی نباشد و به دلیل نقصان فکری، اموال خود را در راههای غیرعقلانی، اسراف و تبذیر صرف کند.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت سَفِیه (فتح سین، کسر فاء و سکون هاء) است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به کاربرد عمومی یا حقوقی، از واژههای فوق استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و مترادفهای آن در این زبان مشخصکننده نقصان عقل است.
به فارسی
واژههای خردمند، عاقل، رشید، حکیم، حلیم و دانا نیز از متضادهای فارسی این کلمه به شمار میروند.
در قرآن
این واژه در قرآن کریم هم در بُعد مالی (مانند آیه ۵ سوره نساء: «وَلَا تُؤْتُوا السُّفَهَاءَ أَمْوَالَكُمُ...») به معنی ناتوان در تدبیر اقتصادی، و هم در بُعد فکری و اعتقادی (مانند آیه ۱۳۰ سوره بقره) به کار رفته است.
نماد چیست
واژه سفیه دارای نماد گرافیکی یا سنتی خاصی نیست؛ اما در ادبیات تمثیلی، فردی که کیسه پول خود را سوراخ میکند یا به راحتی فریب شیادان را میخورد، به عنوان تصویر نمادین سفیه شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل کلمه سفیه
واژه سفیه یک واژه با ریشه عربی است که وارد زبان فارسی شده و در دو قلمرو عمومی و حقوقی کاربرد دارد. در معنای عام، این کلمه به افراد نادان، بیخرد و سبکعقل اشاره میکند که توانایی تشخیص صلاح خود را ندارند. در ادبیات کلاسیک فارسی نیز بارها از این واژه برای نکوهش نادانی استفاده شده است.
در فقه اسلامی و قانون مدنی ایران، سفیه یا غیررشید به فردی اطلاق میشود که علیرغم داشتن بلوغ جنسی و ظاهری، توانایی مدیریت عاقلانه امور مالی خود را ندارد و اموالش را هدر میدهد. به همین دلیل، تصرفات مالی سفیه در قانون محدود و منوط به اجازه ولی یا قیم اوست تا از ضرر و زیان به خود و جامعه جلوگیری شود.