یعنی چه
این واژه برای توصیف موجودات زنده، انسانها یا اشیایی به کار میرود که ابعاد فیزیکی، اندام یا جثه آنها به طور چشمگیری از حد معمول بزرگتر و حجیمتر باشد.
مترادف
واژههای فوق همگی بر بزرگی ابعاد فیزیکی، تنومندی و ابهت ساختار بدنی یا حجم یک شیء دلالت دارند.
تلفظ
این ترکیب وصفیِ عربی در زبان فارسی به صورت [ 'a-zim-ol-jos-se ] تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۹ حرف دارد و به عنوان صفت برای موجودات بسیار بزرگ استفاده میشود.
به انگلیسی
این کلمات در زبان انگلیسی برای توصیف ابعاد بسیار بزرگ، سازههای غولآسا یا موجوداتی با جثه خیرهکننده به کار میروند.
به عربی
ترکیب عظیمالجثه خود از ریشه عربی (ع-ظ-م و ج-ث-ث) گرفته شده و در زبان عربی معادلهایی با تاکید بر ساختار بدنی یا حجم دارد.
نماد چیست
در اسطورهشناسی، ادبیات و فرهنگ عامه، موجودات عظیمالجثه مانند دیوها یا ماموتها نمادی از ابهت، رسوخناپذیری و گاهی کندی، سنگینی یا ترس و عظمت به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل عظیم الجثه
واژهٔ عظیمالجثه یک صفت مرکب وامگرفته از زبان عربی است که در ادبیات و زبان فارسی کاربرد گستردهای دارد. این کلمه از دو بخش «عظیم» به معنای بزرگ و باابهت و «الجثه» به معنای تن و پیکر تشکیل شده است. ترکیب این دو بخش، مفهومی فراتر از یک بزرگیِ ساده را میسازد و مستقیماً به ابعاد فیزیکی چشمگیر و ساختار بدنی ستبر و غولآسا اشاره دارد.
این اصطلاح در متون علمی برای توصیف حیواناتی چون فیل، کرگدن و دایناسورها و در متون ادبی و حماسی برای توصیف پهلوانان، دیوها یا سازههای باشکوه معماری استفاده میشود. اگرچه خودِ این ترکیب به طور صریح در قرآن نیامده، اما تکواژههای آن بارها برای توصیف عظمت پروردگار، عرش و همچنین قامت درشت اقوام پیشین به کار رفته است.
در قلمرو نمادشناسی، عظیمالجثه بودن همواره با مفاهیمی چون قدرت فیزیکی مهارنشدنی، هیبت، پایداری و سنگینی همراه است. این ویژگی فیزیکی در داستانها و اساطیر معمولاً ابهت بالایی به موجودات میبخشد، هرچند که گاهی نمادی از کندی در حرکت یا عدم انعطافپذیری نیز تلقی میشود.