یعنی چه
واژه مزعوق در لغت به دو معنای اصلی به کار میرود: نخست به انسان یا حیوانی اطلاق میشود که به دلیل فریاد یا صدایی هولناک، دچار ترس، وحشت و رمخوردگی شده است. دوم در وصف طعام و غذایی است که نمک آن به قدری زیاد باشد که به تلخی بزند و بدمزه شده باشد. همچنین در حالت مؤنث (مزعوقه) به زمینی گفته میشود که بارانی شدید با قطرات درشت بر آن باریده است.
تلفظ
این کلمه بر وزن مفعول تلفظ میشود؛ حرکات آن به صورت مَ (فتح م)، زْ (سکون ز)، عو (ضمه ع و واو مدی) و ق (سکون ق) است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۵ حرف دارد و به عنوان صفت برای فرد وحشتزده یا غذای پرنمک استفاده میشود.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد، برای معنای نخست از واژههایی مانند Frightened استفاده میشود و برای معنای دوم ترکیبات مربوط به شوری مفرط به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل رمخورده و هراسان (برای جاندار) و واژههایی چون شورِ تلخ یا پرنمک (برای غذا) است.
در قرآن
کلمه مزعوق و به طور کلی مشتقات ریشه (ز ع ق) در آیات قرآن کریم وجود ندارند؛ هرچند در کتب تفسیری و منابع مفردات لغوی برای تبیین واژههایی نظیر صیحه به ریشه آن اشاره شده است.
نماد چیست
مزعوق صرفاً یک صفت توصیفی مفعولی و لغوی است و در فرهنگ عامه یا ادبیات منظوم به عنوان نماد یا استعاره از مفهوم خاصی شناخته نمیشود.
جمعبندی و توضیح کامل مزعوق
واژه مزعوق یک اسم مفعول عربی و بسیار کمکاربرد در زبان فارسی است که از ریشه (ز - ع - ق) مشتق شده است. این ریشه در اصل به معنای فریاد زدن برای ترسانیدن یا شدت شوری آب و طعام است. به همین جهت، مزعوق در متون کهن لغوی هم به جاندارِ وحشتزده و رمخورده از صدای بلند اطلاق میشود و هم به غذایی که از فرط نمک به تلخی گراییده است.
این واژه کاربرد روزمره یا قرآنی ندارد و بیشتر در واژهنامههای بزرگ مانند دهخدا و لسانالعرب برای ثبت ریشههای دقیق زبانی مکتوب شده است. شناخت این دست کلمات عمدتاً برای حل جدولهای کلمات متقاطع و درک متون کهن فقهی یا لغوی اهمیت دارد.