یعنی چه
این واژه در اصل یک فعل ماضی مجهول و مؤنث از زبان عربی است و به معنای مورد اصابت قرار گرفتن، صدمه دیدن، گرفتار بلا یا مصیبتی شدن یا آسیب دیدن یک شخص یا شیء مؤنث در زمان گذشته به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با ضمه روی الف، کسره زیر صاد و سکون روی باء و تاء به صورت «أُصِیبَتْ» است.
در جدول
پاسخ جدول برای کلمه «اصیبت» دقیقاً ۵ حرف دارد و به عنوان معادل برای راهنماهایی مثل «دچار شد» یا «صدمه دید» استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به متن مکتوب، از ترکیبهای مجهول زمان گذشته استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که خود واژه اصالتاً عربی است، مترادفهای فعلی همبافت آن در عربی شامل صدمت و نکبت میشود.
به فارسی
به عنوان معادلهای دقیق فارسی میتوان از عبارات «آسیب دید»، «صدمه دید»، «گرفتار شد» و «دچار گردید» استفاده کرد.
نماد چیست
کلمه اصیبت یک صیغه فعلی در زبان عربی (ماضی مجهول مؤنث) است و مظهر یا نماد فرهنگی، اسطورهای، مذهبی یا اجتماعی خاصی به شمار نمیرود.
جمعبندی و توضیح کامل اصیبت
واژه «اصیبت» (أُصِیبَتْ) اصالتاً یک کلمه فارسی نیست، بلکه یک فعل ماضی مجهول از باب افعال در زبان عربی است که از ریشه سه حرفی «ص و ب» (صوب) مشتق شده است. این واژه برای سومشخص مفرد مؤنث به کار میرود و معنای صدمه دیدن، مورد اصابت قرار گرفتن، دچار شدن یا گرفتار بلا و مصیبت شدن را افاده میکند.
در متون کهن فارسی و ادبیات مکتوب کلاسیک، این واژه و دیگر همخانوادههای آن به عنوان وامواژه رواج داشتهاند. اگرچه شکل دقیق این صیغه در قرآن کریم نیامده، اما صیغههای همخانواده معلوم و مجهول آن مانند «أصابتکم» بارها در آیات قرآنی برای اشاره به رسیدن مصیبت یا سختی به انسانها استفاده شده است.
این کلمه در زبان فارسی امروز کاربرد روزمره و عامیانه ندارد، اما در لغتنامهها و به ویژه طراحان جدولهای کلمات متقاطع به عنوان یک واژه ۵ حرفی با مفهوم «دچار شد» یا «آسیب دید» مورد توجه قرار میگیرد. کلماتی مثل مصیبت، اصابت، صواب و مصیب از مشهورترین همخانوادههای آن در زبان فارسی هستند.