یعنی چه
واژه «شاسعة» (شکل مؤنث شاسع) صفتی است که برای توصیف فضاها، زمینها یا مسافتهای بسیار دور و وسیع به کار میرود. همچنین در مفاهیم انتزاعی برای نشان دادن شکاف و تفاوت عمیق بین دو چیز (مانند تفاوت شاسع) استفاده میشود.
تلفظ
این واژه به صورت فتحه در شین، سکون الف، کسره در سین و فتحه در عین تلفظ میشود: [شاسِـعَـه].
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه پنج حرفی «شاسعة» یا چهار حرفی «شاسع» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «دور و بعید»، «مسافت طولانی» یا «زمین پهناور» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، میتوان از معادلهای فوق برای رساندن معنای وسعت و دوری استفاده کرد.
به عربی
این واژه خود ریشه اصیل عربی دارد و از ثلاثی مجرد «ش س ع» به معنی انقطاع و دوری گرفته شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این کلمه شامل واژههایی چون دوردست، پهناور، کلان، متباعد، فراخ و بیکران است که در متون کهن و رسمی کاربرد دارند.
نماد چیست
در ادبیات، عرفان و متون تحلیلی، ترکیبهایی مانند «بونٌ شاسع» یا «فرقٌ شاسع» به عنوان نمادی از فاصله عمیق، شکاف پرنشدنی و تفاوت و تضاد بنیادین بین دو دیدگاه، دو جایگاه یا دو مرتبه به کار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل شاسعة
واژه «شاسعة» یک صفت عربی (مؤنث شاسع) است که به زبان فارسی راه یافته و در متون ادبی، رسمی و حقوقی کاربرد دارد. این کلمه در اصل به معنای مسافتهای بسیار طولانی، زمینهای پهناور و بیکران، و هر چیز دوردست و بعید است. در کاربردهای ترکیبی مانند «اراضی شاسعه» به زمینهای وسیع و دورافتاده اشاره دارد.
علاوه بر جنبههای جغرافیایی و مکانی، این واژه در زبان معاصر بیشتر در قالب اصطلاحاتی چون «تفاوت شاسع» یا «بون شاسع» به کار میرود تا نشاندهنده یک تفاوت فاحش، عمیق و از زمین تا آسمان میان دو مفهوم یا دو چیز باشد. ریشه این کلمه به گسستگی و دوری برمیگردد و در جدول کلمات متقاطع نیز به عنوان یک پاسخ پنج حرفی شناخته میشود.