یعنی چه
این واژه دو معنای اصلی دارد؛ در ادبیات و عامیانه به کسی میگویند که ادعای پوچ دارد و لاف میزند. در صنعت ساختمان و معماری، به سنگهای طبیعی نیمهتراش که لبههای آنها با تیشه پرانده شده تا ظاهری برجسته داشته باشند، سنگ بادبر میگویند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت [بادْ بَ رْ] (bād-bar) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای «سنگ ساختمانی نیمهتراش» یا «انسان لافزن و متکبر» به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به زمینه متن، معادلهای انگلیسی آن برای اشخاص مغرور و برای مصالح ساختمانی متفاوت است.
به عربی
در زبان عربی برای توصیف ویژگی اخلاقی کلماتی مانند متکبر و برای اصطلاح معماری از تعبیر سنگ تراشیده استفاده میشود.
به فارسی
مترادفهای فارسی این واژه در بخش ادبی شامل لافزن، متکبر، خودستا و بادپر است. در واژگان فنی و معماری، کلماتی مانند سنگ مالون و سنگ رُوتیک یا تیشهای به آن نزدیک هستند.
نماد چیست
این کلمه نماد رسمی در اساطیر ندارد، اما در ادبیات فارسی به عنوان کنایه و نمادی برای افراد پرادعا که در عمل توخالی هستند و کارایی ندارند، استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بادبر
واژه «بادبر» یک کلمه ترکیبی اصیل فارسی است که از ترکیب «باد» (به نشانه غرور یا جریان هوا) و «بر» (از مصدر بردن) ساخته شده است. این کلمه در طول تاریخ کاربردهای متفاوتی پیدا کرده است؛ در ادبیات کلاسیک و فرهنگهای لغت قدیمی نظیر دهخدا و عمید، به معنای انسان متکبر، خودخواه و خالیبند به کار میرفته که مدام لاف میزند.
از سوی دیگر، این واژه در دوران معاصر کاربرد تخصصی و بسیار رایجی در صنعت ساختمان و معماری پیدا کرده است. سنگ بادبر به نوعی سنگ طبیعی گفته میشود که با تیشه یا چکش لبههای آن را به صورت نامنظم میتراشند تا جلوهای برجسته، خشن و سنتی به نمای ساختمانها و دیوارها ببخشد. بنابراین شناخت معنای آن کاملاً به بستر متن بستگی دارد.