یعنی چه
ترکیب ادبی «عالم صباوت» به مجاز اشاره به دوره، روزگار یا دنیای شیرین خردسالی دارد؛ زمانی که انسان در سنین طفولیت و بچگی به سر میبرد.
تلفظ
این ترکیب به صورت «عالَم» (با فتح لام) و «صَبـاوَت» (با فتح صاد و باء) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق در جدول برای این مفهوم ۹ حرفی، «عالم صباوت» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این دوره از واژگانی چون Childhood یا Infancy استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این مفهوم را با تعابیری مانند عهد الصِّبا یا مرحلة الطفولة بیان میکنند.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی این ترکیب عبارتند از: بچگی، خردسالی، دوران طفولیت، عهد صبا و صغر سن. متضادهای آن نیز شامل دوران کهولت، پیری و کلانسالی میشود.
در قرآن
عین ترکیب «عالم صباوت» در قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما ریشه آن در قالب واژه «صَبِیّاً» (به معنی کودک) در سوره مریم (آیات ۱۲ و ۲۹) برای اشاره به دوران کودکی حضرت یحیی و حضرت عیسی (ع) به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل عالم صباوت
ترکیب اضافی و ادبی «عالم صباوت» یکی از تعابیر زیبای زبان فارسی برای توصیف دوران خوش و بیدغدغه کودکی و خردسالی است. کلمه «عالم» در این ترکیب مجازاً به معنی روزگار و دوره حیات است و «صباوت» که از ریشهای عربی بهره میبرد، به معنای طفولیت و صغر سن به کار میرود.
این واژه در ادبیات کلاسیک و متون کهن فارسی کاربرد فراوانی داشته و در فرهنگ عامه و شعر، نمادی از پاکی، بیگناهی، وارستگی از تعلقات مادی دنیا و دوران بیخبری و خوشیهای بیتکلف به شمار میرود. اگرچه خودِ این ترکیب دو کلمهای در قرآن نیامده، اما واژههای همخانواده آن مانند صبی در مصحف شریف برای توصیف کودکی پیامبران الهی استفاده شده است.