یعنی چه
این اصطلاح در زبان اداری، حقوقی و روزمره به کار میرود و به ویژگیها، رفتارها، استرسها یا مزایایی اشاره دارد که به طور مستقیم از ماهیت، نوع و شرایط یک شغل نشئت میگیرند؛ به عبارت دیگر، هر آنچه که شایسته، لایق یا به اقتضای یک موقعیت کاری باشد.
تلفظ
خوانش این ترکیب به صورت اضافهٔ بیانی است که در آن واژه اول به سکونِ واو و واژه دوم با ضمهٔ شین و سکونِ غین تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در حل جدول کلمات متقاطع، خودِ ترکیب «فراخور شغلی» با ۱۰ حرف یا معادلهای آن نظیر «متناسب با کار» است.
به انگلیسی
در مکاتبات رسمی و اداری انگلیسی، برای بیان این مفهوم از اصطلاحاتی که نشاندهنده تناسب یا وابستگی به موقعیت شغلی هستند استفاده میشود.
به عربی
در متون حقوقی و اداری زبان عربی، این مفهوم با تمرکز بر شایستگی و مقتضیات وظیفه یا کار ترجمه میشود.
به فارسی
مترادفها و برگردانهای خالصتر فارسی این ترکیب شامل عباراتی چون موافق با شغل، همسنگ با وظیفه، درخور کار و متوازن با حرفه است. واژه «فراخور» خود کاملاً پارسی و از ریشه فراخوردن (شایسته بودن) است، اما «شغلی» ریشه عربی دارد.
نماد چیست
ترکیب فراخور شغلی یک اصطلاح معاصر، حقوقی و اداری است. این عبارت فاقد هرگونه نماد سنتی، باستانی، مذهبی یا نشانهشناختی در فرهنگها و اساطیر است و در قرآن کریم نیز به صورت ترکیب واحد نیامده است.
جمعبندی و توضیح کامل فراخور شغلی
ترکیب «فراخور شغلی» یک اصطلاح لغوی پیشفرض و واحد در فرهنگهای لغت کلاسیک نیست، بلکه یک ترکیب وصفی-اضافی کاربردی در زبان اداری و حقوقی معاصر است. این عبارت از دو بخش «فراخور» (واژه اصیل فارسی به معنی مناسب و شایسته) و «شغلی» (برگرفته از ریشه عربی شغل) تشکیل شده و مفهوم آن به طور کلی به هر امر، رفتار، میزان حقوق یا فشاری اشاره دارد که با توجه به ماهیت و الزامات یک کار تعیین میشود.
در کاربردهای روزمره، وقتی گفته میشود فردی «به فراخور شغلی» خود اقدامی انجام میدهد یا دچار وضعیتی خاص میشود، منظور این است که آن شرایط لازمه یا نتیجه طبیعی موقعیت کاری اوست. این واژه در زبانهای دیگر مانند انگلیسی و عربی نیز معادلهای دقیق اداری نظیر Job-related یا حسب مقتضیات العمل دارد که دقیقاً همین معنای تناسب و اقتضا را منتقل میکنند.