یعنی چه
ممراز نام درختی بزرگ و جنگلی است که پوستی صاف و خاکستری دارد. این درخت دارای چوبی فوقالعاده سخت، سنگین و مقاوم است و بهطور بومی در جنگلهای هیرکانی شمال ایران میروید.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت مَمرَز (mamraz) تلفظ میشود و در میان اهالی مناطق شمالی کشور نیز به همین صورت یا با گویشهای محلی کاربرد دارد.
در جدول
در طراحهای جدول کلمات متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخی ۵ حرفی برای پرسشهایی نظیر «درختی جنگلی با چوب سخت» یا «نام دیگر درخت اولس» مطرح میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی به این درخت Hornbeam میگویند و در اصطلاحات علمی و زیستشناسی با نام Carpinus betulus شناخته میشود.
به فارسی
این واژه کاملاً فارسی و بومی است؛ با این حال در گویشهای مختلف مناطق شمالی ایران و کرانه دریای خزر (مانند گیلکی و مازندرانی) به آن اولس، شرم، کندف و کر نیز میگویند.
در قرآن
واژه ممراز یک نام خاص برای درختی بومی در مناطق مرطوب ایران و اروپا است و در متن قرآن کریم کاربرد یا اشارهای ندارد.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و نمادشناسی گیاهان، درخت ممراز به دلیل داشتن چوب فوقالعاده سخت و مقاوم، نماد سرختی، پایداری و توانایی تحمل سختیهاست. همچنین تالاب معروف ممراز (دریاچه ارواح) در نوشهر، نماد رازآلودگی و بکر بودن طبیعت شمال ایران به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ممراز
واژه ممراز یکی از نامهای اصیل و بومی فارسی در حوزه طبیعتشناسی است که به درختی تنومند، بزرگ و پهنبرگ در جنگلهای شمال ایران (هیرکانی) اشاره دارد. این درخت به خاطر پوست صاف، خاکستریرنگ و بهویژه چوب بسیار متراکم، سنگین و مقاومش در میان اهالی بومشناس و صنایع چوب شناخته شده است و در زبانها و گویشهای محلی با نامهایی مانند اولس و شرم نیز از آن یاد میشود.
این کلمه علاوه بر کاربرد در گیاهشناسی، به دلیل ویژگیهای فیزیکی استوار درختش، در فرهنگ نمادها به عنوان مظهر استقامت، سختکوشی و پایمردی در برابر ناملایمات شناخته میشود. همچنین، شهرت نام این واژه به واسطه وجود تالاب و دریاچه مشهور ممراز در منطقه نوشهر مازندران که به دلیل ساختار درختان فرسوده درون آن به دریاچه ارواح نیز معروف است، دوچندان شده و وجههای رازآلود و گردشگری به خود گرفته است.