یعنی چه
این عبارت در واقع بخشی از نام یک شخصیت تاریخی به نام «عبیدالله بن فضل بن سفیان بن منجوف غنوی سدوسی» است که از علما، مورخان و کارشناسان علم انساب در جهان اسلام بوده است. واژه سدوسی نشاندهنده انتساب او به قبیله بنیسدوس و غنوی منسوب به قبیله غنی است.
تفلظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت غَنَویّه (به فتح غین و نون و تشدید یاء) و سَدوسی (به فتح سین) است که به عنوان صفت نسبی برای اشخاص منسوب به این دو قبیله به کار میرود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این پرسش دقیقاً ۱۰ حرف دارد و به عنوان نام یک مورخ یا نسبشناس قرن دوم شناخته میشود.
به انگلیسی
به دلیل اسم خاص بودن، این عبارت معادل معنایی مستقیم در زبانهای دیگر ندارد و تنها به صورت فنوتیپیک نگارش میشود.
به فارسی
در زبان فارسی این عبارت معادل واژگانی ندارد و تنها به عنوان یک علم (اسم خاص) برای اشاره به آن شخصیت تاریخی یا اعلام منسوب به طایفه سدوس استفاده میشود.
در قرآن
عبارت غنویه سدوسی در قرآن وجود ندارد. البته در متون علوم قرآنی، اصطلاح «کلمات سدوسی» به چشم میخورد که اشاره به گویش یا لهجه خاص طایفه بنیسدوس در صدر اسلام دارد و ارتباطی به نام این شخص خاص ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل غنویه سدوسی
عبارت «غنویه سدوسی» در اصل یک واژه یا اصطلاح لغوی مستقل نیست، بلکه یک نام خاص تاریخی و علمی برای یکی از مشاهیر نسبشناسی و تاریخنگاری در جهان اسلام است. این نام به عبیدالله بن فضل بن سفیان سدوسی اشاره دارد که در حدود سال ۲۰۰ هجری قمری میزیسته و کتاب معروف «المآثر و الانساب فی الایام» از آثار اوست.
کلمات «غنوی» و «سدوسی» هر دو عناوین نسبی هستند که به قبایل بزرگ عرب یعنی قبیله «غنی» و قبیله «سدوس» بازمیگردند. این شخصیت تاریخی به دلیل پیوندهای قبیلهای خود به این دو لقب شهرت یافته است و در متون کهن گاه به صورت تصحیفشده یا ترکیبشده به شکل غنویه سدوسی ثبت شده است.
در کاربردهای عمومی و سرگرمی مانند جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت به عنوان یک ترکیب ۱۰ حرفی شناخته میشود که راهنمای آن معمولاً اشاره به نسبشناس، مورخ یا دانشمند قرن دوم هجری دارد.