یعنی چه
آدم ترشرو به کسی کنایه دارد که رفتاری ناخوشایند، تلخ و تندمزاج دارد و ظاهر صورتش بهگونهای است که انگار با خوردن چیزی ترش، اجزای چهرهاش در هم جمع شده است.
تلفظ
این ترکیب وصفی در زبان فارسی به صورت [آ دَ مِ تُرْشْ رو] تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، کلمه «ادم ترشرو» دقیقاً یک پاسخ ۸ حرفی است. همچنین واژههای مترادفی چون عبوس، بدعنق و کجخلق نیز ممکن است مد نظر طراح جدول باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این حالت از صفتها و اصطلاحات رایجی مانند Grumpy یا واژه عامیانهتر Sourpuss استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژه عَبوس دقیقترین معادل ساختاری است. همچنین در قرآن کریم از ریشههای عَبَسَ، بَسَرَ و کَلَحَ برای توصیف این حالت چهره و رفتار استفاده شده است.
به فارسی
این کلمه یک صفت مرکب مجازی در زبان فارسی است که از ترکیب «ترش» (به نشانه ناگواری) و «رو» (به معنی چهره) ساخته شده است. واژههای گشادهرو و خندان نیز متضادهای اصلی آن هستند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی، آدم ترشرو غالباً نماد زاهدان ریایی و بیمیلی تصنعی به دنیاست (مانند تعبیر عبوس زهد در اشعار حافظ). در فرهنگ عامه نیز به دلیل طعم، با سرکه پیوند دارد و در مباحث اخلاقی نماد نفاق و دوری از رحمت الهی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ادم ترشرو
واژه «آدم ترشرو» یک ترکیب وصفی و کنایی بسیار کلیدی در زبان و ادبیات فارسی است. این اصطلاح برای توصیف افرادی به کار میرود که به دلیل کجخلقی، بدعنقی یا تندمزاجی، همواره چهرهای اخمو و درهمکشیده دارند؛ حالتی که در زبان عامیانه به جمع شدن اجزای صورت پس از خوردن یک ماده اسیدی و ترش تشبیه شده است.
در فرهنگ و ادبیات عرفانی ما، ترشرویی و عبوس بودن مفاهیم عمیقتری نیز به خود گرفتهاند. این ویژگی بارها در اشعار بزرگان نظیر حافظ به عنوان نمادی از «زهد ریایی» و دوری از صفا و صمیمیت قلب توبیخ شده است، چرا که در تفاسیر اخلاقی، گشادهرویی نشانه ایمان و رحمت، و ترشرویی نشانه نفاق تلقی میشود.
علاوه بر کاربردهای ادبی، این کلمه معادلهای دقیقی در سایر زبانها نظیر عربی (عَبوس) و انگلیسی (Grumpy) دارد و در کلام الهی نیز با واژههایی چون «عَبَسَ» به آن اشاره شده است. در بازیهای فکری و جدول نیز به عنوان یک واژه اصیل ۸ حرفی کاربرد فراوانی دارد.