یعنی چه
عبارت «مریض و ناخوش» به فردی اشاره دارد که دچار بیماری، سستی، کسالت یا بیحالی شده و تعادل تندرستی او به هم خورده است. این اصطلاح هم برای ناخوشیهای جسمانی و هم برای احوال نامساعد روحی و روانی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت «مَریض» (با فتح م و سکون ضاد) و «ناخُوش» (با پیشوند نفی نا و ضم خ) است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، پاسخ این راهنما کلمه «مریض و ناخوش» با ۱۰ حرف است و برای کلمات مشابه میتوان از معادلهایی چون بیمار، علیل یا رنجور استفاده کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم بیماری و ناخوشی رایجترین واژهها Sick و Ill هستند.
به عربی
در زبان عربی واژه مَریض از ریشه «م ر ض» کاربرد اصلی را دارد و کلمات سقیم و علیل نیز به عنوان مترادف استفاده میشوند.
در قرآن
واژه مریض و مشتقات آن مانند «مرض» بارها در قرآن کریم ذکر شدهاند. این کاربرد به دو بخش تقسیم میشود: یکی بیماریهای جسمی که موجب تخفیف در احکامی مثل روزه و حج میشود (مانند فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا در سوره بقره) و دیگری بیماریهای قلبی و روحی که به نفاق و حسادت اشاره دارد (مانند فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ).
جمعبندی و توضیح کامل مریض و ناخوش
ترکیب «مریض و ناخوش» در زبان فارسی نشاندهنده وضعیت فردی است که از سلامت کامل و تندرستی محروم شده و دچار کسالت، تعب یا بیماری روحی و جسمی است. این واژه از دو بخش تشکیل شده؛ «مریض» که ریشه عربی دارد و «ناخوش» که یک واژه اصیل فارسی با پیشوند نفی است.
در متون دینی و ادبی، این مفهوم علاوه بر جنبه پزشکی و جسمانی، ابعاد نمادین و معنوی گستردهای دارد. در قرآن کریم به نفاق و انحطاط اخلاقی به عنوان بیماری قلب اشاره شده و در ادبیات فارسی نیز ناخوشی همواره نمادی از ضعف بنیه انسان، دوری از معشوق و خزان عمر به شمار میرود.