یعنی چه
پریشانی در زبان فارسی به حالات روانی و شرایط عینی گوناگونی اطلاق میشود. این واژه از یک سو به معنی تشویش، اضطراب، بیقراری و شوریدگی دل و ذهن است و از سوی دیگر به پراکندگی، تشتت، نابسامانی و حتی فقر و تنگدستی اشاره دارد. ریشه این واژه به فعل «پریشیدن» (پراکندن) در زبان فارسی میانه بازمیگردد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح پ، سکون ر، یای کشیده و شین با الف کشیده به صورت «پَریشانی» است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، برای راهنمای واژههایی چون آشفتگی، تشتت، بیقراری، نابسامانی و فقر، واژه ۷ حرفی «پریشانی» یک پاسخ دقیق است.
به انگلیسی
بسته به بافت متن و نوع پریشانی (ذهنی، ساختاری یا عاطفی)، میتوان از معادلهای فوق در زبان انگلیسی استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی واژههای متعددی برای رساندن مفهوم پریشانی وجود دارد؛ همچنین در مفاهیم قرآنی، واژه «جزع» بیانگر بیتابی و اضطراب شدید هنگام مصائب است.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی، پریشانی گرهخوردگی عمیقی با تصویر «زلف پریشان» یا «آشفتگی گیسوی یار» دارد. این تصویر نمادی از شوریدگی عاشق، احوال دگرگونشده، شیدایی و تلاطم درونی ناشی از دوری و هجران است.
جمعبندی و توضیح کامل پریشانی
واژه «پریشانی» یکی از مفاهیم پرکاربرد در زبان و ادبیات فارسی است که ابعاد گستردهای از حالات روحی، شرایط اجتماعی و مضامین شاعرانه را در بر میگیرد. این کلمه که حاصل مصدر است، از ریشه اصیل فارسی میانه بهره میبرد و سیر تحول آن نشاندهنده پیوند میان پراکندگی ظاهری و آشفتگی باطنی انسان است.
در ابعاد روانشناختی و روزمره، پریشانی بازتابدهنده دغدغهها، اضطرابها و تشتت افکار است که آرامش و جمعیت خاطر را از انسان سلب میکند. از سوی دیگر، در حوزه ادبی، این واژه بار معنایی زیباشناختی به خود گرفته و بازتابدهنده احوال مجنونوار عاشق و شیدایی اوست که با ظرافت در اشعار فارسی تصویر شده است.