یعنی چه
واژه رکض در لغت به معنای دویدن با سرعت، تاختن (مانند تاختن اسب) و همچنین کوبیدن پا به زمین است. این کلمه به حرکت سریع فیزیکی همراه با تلاش اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ اصلی این واژه در حالت مصدر به صورت رَکْض (با سکون کاف) و در حالت فعل ماضی به صورت رَکَضَ (با فتح حروف) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه رکض به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مانند «دویدن» یا «پا به زمین کوفتن» با ۳ حرف کاربرد دارد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه با توجه به سیاق متن شامل کلمات مربوط به دویدن و حرکات پا مىشوند.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است و با کلماتی مانند الجری و العدو هممعنی است.
به فارسی
معادلهای دقیق و اصیل فارسی برای این کلمه شامل واژههایی چون دویدن، پویه کردن، پویان شدن و تکاپو است.
در قرآن
این واژه در قرآن کریم به کار رفته است؛ از جمله در سوره ص آیه ۴۲ که به حضرت ایوب فرمان داده میشود پای خود را به زمین بکوبد (ارْکُضْ بِرِجْلِکَ) تا چشمه بجوشد، و در سوره انبیاء که به معنای فرار کردن و دویدن از روی ترس آمده است.
جمعبندی و توضیح کامل رکض
واژه رکض یک مصدر اصیل عربی است که وارد زبان و ادبیات فارسی شده و مفهوم محوری آن حرکات سریع فیزیکی پا است. این واژه بسته به موقعیت متن، میتواند به معنای دویدن انسان، تاختن اسب یا کوبیدن مستقیم پا بر سطح زمین باشد.
در فرهنگ قرآنی و متون کهن، این کلمه اهمیت ویژهای دارد و کاربرد عینی آن در داستان حضرت ایوب (ع) برای ایجاد چشمه آب، یکی از آشناترین ارجاعات تاریخی آن محسوب میشود. در زبان فارسی امروز، این کلمه بیشتر در متون ادبی، مذهبی و جدولهای کلمات متقاطع به چشم میخورد.