یعنی چه
واژه «بدکار» در زبان فارسی به عنوان یک صفت مرکب، به فردی اطلاق میشود که رفتارها و اعمالش بر خلاف اخلاق، دین و عرف پسندیده جامعه است. این کلمه در متون کهن گاهی به معنای خاصتر مانند منحرف اخلاقی یا فاسق نیز به کار رفته است.
مترادف
این کلمات همگی بار معنایی منفی داشته و به فردی اشاره دارند که از مسیر درستکاری و نیکی خارج شده است.
متضاد
این واژهها ارائهدهنده مفاهیم مثبت، انسانهای شریف و کسانی هستند که اعمالشان مایه خیر و صلاح جامعه است.
تلفظ
تلفظ این واژه در زبان فارسی به صورت بَدکار (badkār) است که از دو جزء «بَد» و «کار» تشکیل شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، کلمه «بدکار» دقیقاً ۵ حرف دارد و معمولاً به عنوان راهنمای سوالاتی چون «گناهکار» یا «تبهکار» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به لحن متن و میزان رسمی بودن آن، میتوان از معادلهای فوق در زبان انگلیسی استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی و فرهنگهای قرآنی، مفاهیم متعددی برای رساندن معنای واژه فارسی «بدکار» وجود دارد که هرکدام مرتبهای از شرارت یا گناه را نشان میدهند.
جمعبندی و توضیح کامل بدکار
واژه «بدکار» یک صفت مرکب اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب دو جزء «بد» (دارای ریشه پهلوی wat) و «کار» (دارای ریشه پهلوی kār) ساخته شده است. این کلمه در مفهوم عام خود به هر کسی اشاره دارد که مرتکب اعمال ناپسند، شرارت، گناه و تبهکاری میشود و در تقابل مستقیم با واژه «نیکوکار» قرار میگیرد.
در متون اخلاقی و ادبیات فارسی، بدکار نماد انسانهای دور از اخلاق، دین و انصاف است؛ کما اینکه در متون تمثیلی گاهی از «خار» در برابر «گل» برای تصویر کردن چنین افرادی استفاده میشود. گرچه خود این واژه فارسی در متن عربی قرآن کریم وجود ندارد، اما در ترجمههای معتبر فارسی به عنوان معادل دقیقی برای واژگانی چون «الفُجّار» (مانند آیه ۱۴ سوره انفطار) و «المُسیء» به کار رفته است.