یعنی چه
سگان شکاری به گروهی از سگها گفته میشود که به دلیل داشتن حس بویایی قوی، سرعت بالا و هوش سرشار، برای کمک به انسان در ردیابی، تعقیب و صید حیوانات آموزش میبینند. در متون فقهی و کهن اسلامی از آنها با نام «سگ معلم» یاد شده است.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه «سَگان» (جمع سگ با تلفظ سَگ) و «شِکاری» (صفت نسبی از شِکار) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «سگهای صید» یا «سگ آموزشدیده»، کلمه «سگان شکاری» با ۹ حرف یا معادلهای آن مانند «تازیان» قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این گروه از سگها به طور کلی از واژه Hunting dogs و برای سگهای شکاریِ شکاریبو یا تیزبین از واژه Hounds استفاده میشود.
به فارسی
در زبان و ادبیات فارسی برای این مفهوم از واژههای اصیلی چون «تازیان» (به ویژه برای سگهای لاغر و تیزرو) و در متون کهن از عباراتی مثل «سگان صید» یا «جوارح» استفاده شده است.
نماد چیست
سگ شکاری در فرهنگ و ادبیات پارسی نماد وفاداری، هوشیاری و چابکی است. در ادبیات عرفانی، بر خلاف سگ ولگرد که نماد نفس سرکش است، سگ شکاری به عنوان نمادی از نفس مطیع و تربیتشده شناخته میشود که گوش به فرمان صاحب خود دارد و مایه خیر و منفعت است.
جمعبندی و توضیح کامل سگان شکاری
عبارت «سگان شکاری» به سگهایی اطلاق میشود که از گذشتههای دور تاکنون توسط انسان برای اهداف ردیابی و صید حیوانات تربیت شدهاند. این واژه در متون ادبی و فقهی با عناوینی همچون تازیان یا سگ معلم شناخته میشود و حتی در آیه ۴ سوره مائده با واژه «مُکَلِّبین» به تربیتکنندگان آنها اشاره شده است.
از نظر نشانهشناسی در فرهنگ ایرانی، این حیوانات به دلیل فرمانپذیری بالا و چابکیشان، جایگاه متفاوتی نسبت به سگهای معمولی داشته و در عرفان اسلامی به عنوان نمادی از نفسِ آموزشدیده و رامشده انسان به کار میروند که از دستورات صاحب خود (تجلی عقل و شرع) پیروی میکند.