یعنی چه
اضائت در لغت به معنای روشن کردن، روشنایی دادن و نورافشانی است و در حالت لازم به معنی روشن شدن و درخشان شدن نیز به کار میرود. این واژه یک مصدر عربی کهن است که در ادبیات فارسی و متون دینی برای توصیف پراکنده شدن نور و از بین رفتن تاریکی استفاده میشود.
تلفظ
این واژه به کسر الف اول، فتح ضاد همراه با الف مدّی، و فتح همزه تلفظ میشود: [اِ ضا ئَ ت].
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی، کلمه «اضائت» به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای راهنماهای 'روشن کردن'، 'روشنایی دادن' یا 'نورافشانی' کاربرد دارد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه مفاهیم مربوط به تابش نور، روشنسازی و درخشش را پوشش میدهند.
به فارسی
رایجترین برگردانها و جایگزینهای فارسی این واژه کلماتی چون روشنایی، نور دادن، روشنگری و تابش هستند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و متون معنوی، اضائت نمادِ کشف حقیقت، تجلی نور الهی در دل، علم و خروج از مرتبه جهل و تاریکی به سوی هدایت و خرد است.
جمعبندی و توضیح کامل اضائت
واژه «اضائت» (که در متون کهن به صورت اضاءت نیز نگاشته میشود) مصدری از ریشه عربی (ض و ء) و باب افعال است. این کلمه در اصل به معنای روشن کردن، نورافشانی و همچنین روشن شدن است. در قرآن کریم نیز این ریشه به صورت فعلی به کار رفته است؛ همانطور که در آیه ۱۷ سوره بقره میفرماید: «فَلَمَّا أَضَاءَتْ مَا حَوْلَهُ...» (پس چون آتش اطرافش را روشن کرد).
امروز این واژه در زبان فارسی روزمره کاربرد کمی دارد و بیشتر به عنوان یک واژه کلاسیک یا در طراحی جدولهای کلمات متقاطع مورد استفاده قرار میگیرد. در زبان فارسی معاصر، کلماتی مانند روشنایی، تنویر و روشنگری کاملاً جایگزین آن شدهاند.