یعنی چه
«ابن» به معنای پسر و «ماءالسماء» به معنای باران یا آب آسمان است. این عبارت یک لقب تاریخی و ادبی در فرهنگ عربی است که به دلیل زیبایی فوقالعاده، سخاوت فراوان یا اصالت نسب به افراد داده میشده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «اِبنِ ماءُ السَّماء» (ebn-e mā’os-samā’) است که در زنجیره کلام همزه وصل آن ساقط میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این پرسش دقیقاً «ابن ماءالسماء» است که ۱۲ حرف دارد و به عنوان لقب پادشاهان لخمی یا استعاره ادبی شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال مفهوم این لقب تاریخی معمولاً از ترکیبات توصیفی فوق استفاده میشود.
به عربی
این عبارت اصالتاً عربی است و ترکیب مضاف و مضافالیه دارد.
به فارسی
معادل دقیق و تحتاللفظی این عبارت در زبان فارسی «فرزند باران» یا «پسر آب آسمان» است که در متون نظم و نثر به عنوان استعاره نیز کاربرد دارد.
نماد چیست
در متون ادبی و اشعار کهن، این ترکیب نمادی برای ستایش اشرافزادگی، زیبایی بینظیر چهره، بخشندگی بارانگونه و اصالت خانوادگی ممدوح به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ابن ماءالسماء
عبارت «ابن ماءالسماء» یک ترکیب و لقب مشهور تاریخی و ادبی در زبان و فرهنگ عربی است که به طور تحتاللفظی به معنای «فرزند باران» یا «پسر آب آسمان» ترجمه میشود. این لقب در تاریخ بیش از همه یادآور «مُنذِر بن ماءالسماء» (منذر سوم)، از پادشاهان مقتدر سلسلهٔ لخمی در حیره عراق است؛ پادشاهی که مادرش به دلیل زیبایی و لطافت مفرط سیما، به «ماءالسماء» (آب آسمان) شهرت داشت.
علاوه بر جنبه تاریخی، این عبارت در بستر احادیث و تفاسیر نیز به چشم میخورد؛ به طوری که در روایتی از ابوهریره، اعراب به عنوان فرزندان حضرت اسماعیل با خطابهٔ «یا بنی ماء السماء» خوانده شدهاند که در اینجا مقصود از آب آسمانی، همان آب متبرک زمزم است که حضرت هاجر فرزندش را با آن سیراب کرد. این کلمه در قرآن به عنوان نام یا لقب نیامده و تنها در مباحث تفسیری جانبی مطرح است.
در حوزه ادبیات، ابن ماءالسماء فراتر از یک نام خاص، به عنوان یک آرایه و استعاره به کار میرود. شاعران و نویسندگان از این اصطلاح برای توصیف و ستایش ویژگیهایی چون اصالت نسب، اشرافزادگی، زیبایی خیرهکننده و سخاوتمندی فراوان استفاده میکنند. در بازیهای فکری و جدول نیز این کلمه با تعداد ۱۲ حرف یک پاسخ کلاسیک و دقیق محسوب میشود.