یعنی چه
«بقیش» در واقع شکل گفتاری و عامیانهٔ ترکیب «بقیهاش» (بقیه + ش) در زبان فارسی است و به آنچه از چیزی باقی مانده، دنباله، تتمه یا مازاد یک کل اشاره دارد. از آنجا که واژهای معمولی و کلاسیک در گفتار روزمره است، تعریف دقیق آن همان پایدار ماندن و بازماندهٔ یک شیء یا موضوع است.
تلفظ
این کلمه در گویش عامیانه به صورت فتح ب (بَ)، فتح ق و تشدید ی (قِیَ) و در نهایت شین ساکن (ش) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه با توجه به ساختار سؤال، خود واژهٔ «بقیش» با ۴ حرف است یا ممکن است به صورت کلمات هممعنی مانند تتمه یا باقیمانده خواسته شود.
به انگلیسی
برای بیان مفهوم باقیمانده یا دنبالهٔ چیزی در زبان انگلیسی از عبارات ذکر شده استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی ریشهٔ اصلی این واژه «ب ق ی» است و کلمات البقیة و باقی دقیقترین معادلهای آن هستند.
در قرآن
اصل این واژه یعنی «بقیة» در قرآن کریم به کار رفته است. معروفترین آن آیه ۸۶ سوره هود است: «بَقِیَّتُ اللَّهِ خَیْرٌ لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ» که در فرهنگ اسلامی به عنوان لقب حضرت مهدی (عج) شناخته میشود. همچنین در آیه ۲۴۸ سوره بقره به معنای یادگاری و بازمانده آمده است.
نماد چیست
واژهٔ «بقیش» یک لفظ گفتاری و فرعی است و در نشانهشناسی، اسطورهها یا هنرهای تجسمی دارای نماد تصویری یا مفهوم نمادین مشخصی نیست.
جمعبندی و توضیح کامل بقیش
واژهٔ «بقیش» شکل ساده، عامیانه و تخفیفیافتهٔ عبارت «بقیهاش» در زبان فارسی است. این کلمه در روابط گفتاری روزمره به وفور برای اشاره به باقیمانده، تتمه یا دنبالهٔ یک شیء، کار، یا زمان استفاده میشود و ریشه در واژهٔ عربی «بقیه» دارد که به معنای پایداری و ضد فنا است.
از نظر ساختاری، اصل واژه در قرآن کریم نیز با مفاهیم ارزشمندی چون «بقیة الله» (یادگار الهی و خیر پایدار) به کار رفته است، اما شکل مخفف آن (بقیش) صرفاً کارکردی کاربردی در مکالمات روان فارسی دارد و در بازیهای کلامی و جدولها نیز به عنوان یک کلمهٔ ۴ حرفی شناخته میشود.